غزل شمارهٔ ۴۱۲

هوش مصنوعی: به خاطر شیوهٔ زیبا و دلپذیر راه رفتنت، زیبایی چمن به اندازهٔ شراب از پیمانه فرو ریخت.

هوش مصنوعی: حسرت دیدار تو باعث شده که آرامش از عمق دل من برود، گویی که نور چشمانت به ناگاه به این ویرانی حمله‌ور شده است.

هوش مصنوعی: فکر زلف تو چنان در ذهن عاشقان پیچیده و گره‌خورده است که می‌توان از شمایل و حالت آنها، مانند خشت‌هایی برای ساختن بنا استفاده کرد.

هوش مصنوعی: خاک بیابان به تپش قلب چشم‌های زیبای تو و از شدت عشق به تو به جنب و جوش می‌افتاد و این، شگفت‌انگیز بود که آن عشق و سرمستی چقدر بی‌پروا و خیال‌انگیز جاری می‌شد.

هوش مصنوعی: اگر در ذهن کسی غباری از یاد شمع نباشد، می‌تواند صدها صبح را از خاکستر پروانه بسازد.

هوش مصنوعی: عمر کسانی که رفته‌اند، زندگی ما را تحت تأثیر قرار می‌دهد و داستان‌های خواب و خیال ما را پر می‌کند.

هوش مصنوعی: به مدت زیادی از ترس و وحشت در این بیابان گم شده بود، اما امروز گردبادی تمام رنگ و حال یک دیوانه را بر چهره‌اش نشاند.

هوش مصنوعی: ظلم و ستم به دلیل نبود سازماندهی و برنامه‌ریزی به وجود نمی‌آید. در واقع، ظلم مانند یک اره شمشیر است که دندانه‌هایش به هم ریخته و بی‌نظم شده‌اند.

هوش مصنوعی: من در حالتی از نشئه و مستی هستم که حس می‌کنم پایدار و استوارم، اما در عین حال باید مانند کمانی که از خمیدگی‌اش رنگ خانه را به جا می‌گذارد، به مراقبت و توجه نیاز دارم.

هوش مصنوعی: هر جا که بیدل باشد و اعمالش نتیجه‌اش را نشان دهد، چشمانش از هجوم اشک، مانند دامی که به گل نشسته، دانه‌ریزی خواهد کرد.