غزل شمارهٔ ۲۰۴۹

هوش مصنوعی: در روز قیامت، نگران نباش و از طبیعت همیشه ناراحتم سوال نکن؛ زیرا من در دل خود صد دشت پر از عشق مجنون و صد کوه از عظمت فرهاد را دارم.

هوش مصنوعی: مدتی به تیرگی سایهٔ مژه‌های معشوقه فکر کن، شاید بتوانی از سیاهی سرمه بفهمی که چطور فریاد دلbroken است.

هوش مصنوعی: حضور تو موجب جادو و سحر نمی‌شود، پس دو عالم را با فراموشی تغییر بده تا من را به خاطر بسپاری.

هوش مصنوعی: مجبور شده‌ام در دنیای مختلف به خاطر زیبایی و بی‌رحمی تو، ای محبوب. اگر دوست داری که من آزاد باشم، به محبت خودم بپرداز.

هوش مصنوعی: مثل یک کودک، برای یادگیری علم باید سخت تلاش کنی؛ اما اگر یک قدم لغزش داشته باشی، این نشان می‌دهد که هنوز در یادگیری ناپُخته هستی.

هوش مصنوعی: دلم آواره و بی‌قرار است و در جستجوی آرامش، اما از جاده‌ای که مرا به منزل برساند دور هستم. ای کاش فرزندم گم شود تا از این بی‌قراری رهایی یابم.

هوش مصنوعی: من از آب زندگی و گرمای آتش، طراوت و شور و شوق گرفته‌ام؛ مانند یاقوت که از سردی و بی‌حالی رهایی یافته است. در این حالت، با وجود تضادهایی که در زندگی وجود دارد، من به آرامشی عمیق دست یافته‌ام.

هوش مصنوعی: آسمان نمی‌تواند مانع پرواز من شود؛ وقتی که صدای جرس را می‌شنوم، قفسی از فولاد برایم می‌سازد.

هوش مصنوعی: در این دنیای پر از سردرگمی و سوالات، هیچ چیز ثابت و قابل اتکایی وجود ندارد. مانند بلبل که تصویر یک نقاشی است، من در دام تصویر یا توهمی از حقیقت گرفتار شده‌ام.

هوش مصنوعی: برای بهبود خانهٔ زنبور نیاز به تلاش و کوشش است. من با درد و رنج خود از آسمان درخواست کمک می‌کنم تا بتوانم آنچه را که در اختیار دارم به دست آورم.

هوش مصنوعی: من نفس را به دام محبت تشبیه کرده‌ام، چون صبح زود که بیدار می‌شوی، اما غافل از اینکه در نهایت این نفس، همانند باد، ما را از این دنیای خاکی بیرون می‌برد.

هوش مصنوعی: من در دل وحشتی که بر من سایه افکنده، به صدای کوه بیستون گوش می‌دهم و مانند فرهاد، پیامی را که به جانم می‌رسد، می‌فرستم. غبار کدورت‌ها را از جانم پاک کرده‌ام و خواسته‌ام را به گوش می‌رسانم.