غزل شمارهٔ ۱۵۸۷

هوش مصنوعی: ظالم چه تصوری دارد که با ادب می‌تواند از کارهای زشت خود خارج شود؛ زیرا کجی و انحرافی که از رفتار او برمی‌خیزد، مانند سایه‌ای است که با حرکت عقربه‌های ساعت نمی‌تواند از بین برود.

هوش مصنوعی: مشکل‌گشا در موضوعات دینی افرادی نیستند که فقط به ظاهر و ظواهر توجه کنند، بلکه وقتی که سختی‌ها و چالش‌ها به وجود می‌آید، حقیقتاً باید از عهدهٔ مسائل مذهبی برآیند.

هوش مصنوعی: آرامش زمانی به دست می‌آید که از جمع آوری و تاثیر دانش و استدلال قوی، به درک روشنی دست پیدا کنی.

هوش مصنوعی: افراد ناامید و غمگین جز سوختن چیزی ندارند، مانند اینکه رحم به گلی نباشد که از قالب خارج شده باشد.

هوش مصنوعی: شانس بد من چه تدبیری در خوابم دارد که آیا این خیال ممکن است بیدار شود، هنگامی که سایه به صبح می‌رسد و از شب خارج می‌شود؟

هوش مصنوعی: از این مرحله خارج شو و بی‌درنگ اقدام کن، تا مبادا صدای سوار از ضربه پاهای اسب به گوش برسد.

هوش مصنوعی: من همچون ماه نو، به خاطر شرم از تو، دچار سوزش و درد هستم، هرچند که پیشانی‌ام از شدت احساسات به لب‌هایم نزدیک شود.

هوش مصنوعی: خطی از بدی‌هایم بر پیشانی‌ام نقش بسته است و می‌ترسم که جوهر و مرکب این آثار روزی بیرون بریزد.

هوش مصنوعی: در جایی که نشانه‌ها و آثار وجود تو را با غبار محو می‌کنند، آتش عشق تو همانند عرقی که از تب می‌چکد، به آرامی نمایان می‌شود.

هوش مصنوعی: اگر زیبایی تو همچون این نور درخشان است، پس چه دلیلی دارد که خورشید از خانه‌اش بیرون بیاید؟

هوش مصنوعی: در دل تاریکم، خیال‌های بی‌پایه و گمراه کننده وجود دارد و از آن جمعی که ممکن است به نزدیکانم وارد شوند، بیزارم.

هوش مصنوعی: بیدل چقدر به دنبال معانی پنهان است، هر چه بیشتر به زبانش بیاید، از لب‌ها کمتر بیرون می‌آید.