غزل شمارهٔ ۱۰۰۲

هوش مصنوعی: به خاطر شرم و افتخار سرنوشتی که از شروع هستی برای من رقم خورده، پیشانی زمین گرما و رطوبت را به خود می‌گیرد و به نشانه‌ی سرشت من، عرق می‌ریزد.

هوش مصنوعی: من به زودی دلبرانه رفتار می‌کنم، اما هنوز فرصت را غنیمت می‌شمارم، چرا که اینجا قبل از این که دامنم را زیبا کنم، کس دیگری دل من را ربوده است.

هوش مصنوعی: از این فرصت استفاده کن و هر چه که داری را تا می‌توانی جمع‌آوری کن، زیرا از این بازی ممکن است چیزی را از دست بدهی و بازنده شوی.

هوش مصنوعی: وفا تنها چیزی است که نیاز به سوختن دارد، و این همان اثر سوزاننده‌اش است. حتی اگر شمعی برای زینت باشد، باز هم فقط به همین درد دچار می‌شود.

هوش مصنوعی: خاموشی چشمه‌ای است که معانی عمیق و گسترده‌ای را منتشر می‌کند و مانند سرمه‌ای که به چشم می‌زنند، به روشنی و شفافیت آن کمک می‌کند. هر کس در خود داستانی دارد و وقتی صحبت می‌کند، زبانی برای بیان آن معانی می‌یابد.

هوش مصنوعی: این دنیا با ترفندهایش، فقر و خجالت را به شکل‌های مختلف به نمایش می‌گذارد، در حالی که در واقع فقط یک حقیقت ساده و واحد دارد.

هوش مصنوعی: انسان به دنبال یک لقمه نان در مهمانسرای جهانی است که برای ارضای خواسته‌های خود باید به خاطر آبرو و اعتبارش، دردسرها و زحمت‌ها را تحمل کند.

هوش مصنوعی: بهار زندگی را باید در زمانی که دلمان می‌گیرد و رو به خزان می‌گذارد، تماشا کنیم، مانند شمعی که در حال چیدن گل‌ها و چمن‌هاست.

هوش مصنوعی: اینجا جایی است که نشانی از سلامتی و سرزندگی وجود ندارد. تو در خواب غوطه‌ور هستی و این ویرانه، دیوارهای کهنه‌ای دارد.

هوش مصنوعی: باید دو روزی به دل‌تنگی خود اعتراف کنم، زیرا در دیاری بی‌کس و تنها، همواره یاد وطن را در دل دارم.

هوش مصنوعی: اگر به شرم و شرافت خود آگاه باشی، باید از خواستن و طمع کردن دست برداری و نگذاری که خواسته‌هایت تو را به دردسر بیندازند.