غزل شمارهٔ ۱۵۷۳

هوش مصنوعی: افت و خیز قدرت و ثروت همیشه وجود دارد و نمی‌توان با جاه و مقام به طور قطعی بر مشکلات غلبه کرد. فغفور، که اشاره به بزرگ‌ترین و قوی‌ترین شاهان دارد، در نهایت به خاک سپرده شد و هیچ افزونه‌ی مقامی نمی‌تواند او را از این سرنوشت رها کند.

هوش مصنوعی: ما و خودخواهی‌مان در دنیای پر زرق و برق اجتماعی تنها یک ادعا و آرزو است که هرچند بی‌اساس به نظر می‌رسد، اما از اعتبار و جدیت خاصی برخوردار است و نمی‌توان آن را نادیده گرفت.

هوش مصنوعی: از زبان فاخر و زیبای خود بر نیفزایید و ناز و فخر نکنید؛ زیرا وقتی سایه‌ای بر هم بیفتد، دیگر به تل و بلندی تبدیل نمی‌شود.

هوش مصنوعی: مردان با اراده و استقامت حقیقت خود را مانند آینه نمایش می‌دهند و نمی‌توانند با ابزارهای سخت مانند تیزی کوه تغییر کنند یا آسیب ببینند.

هوش مصنوعی: افسردگی در کمین است و وقت ما را می‌گیرد، اما وقتی مشغول کار هستیم و انرژی داریم، این احساس به ما نزدیک نمی‌شود.

هوش مصنوعی: افراد نادانی وجود دارند که از زندگی راحت و آرام خود قدردانی نمی‌کنند و تنها زمانی که با مشکلات و سختی‌ها مواجه می‌شوند، به اهمیت آن راحتی پی می‌برند.

هوش مصنوعی: این دو چشم، که آینه‌دار دو جهان هستند، باعث شگفتی انسان شده‌اند که چرا نمی‌تواند به درستی درک کند و به حالتی دیگر تبدیل شود.

هوش مصنوعی: آرزوهایش مانند سرمه‌ای است که فقط برای چشم او کاربرد دارد. این باعث می‌شود که حسرت بخوریم، چون تمام زیبایی‌های اصفهان نمی‌توانند به اندازه‌ی چشمان او زیبا باشند.

هوش مصنوعی: ای آقای من، خواب راحتی که در اثر خوش‌شانسی به دست آمده، از دست مده. این کار به سادگی به دست نمی‌آید و چون دیبا و مخمل نیست که به راحتی تهیه شود.

هوش مصنوعی: معامله با خیال و گمان باعث شده که موضوع به طول و تفصیل بیافتد و این به موضوعی پیچیده تبدیل شده که نمی‌توان به سادگی بیانش کرد.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس به مقام بلند حقیقت نمی‌رسد مگر اینکه در راه پیامبر، به خاک پای او تواضع و فروتنی کند.