غزل شمارهٔ ۱۷۲۸

هوش مصنوعی: حتی پس از اینکه زحمت زیادی را متحمل شده‌ای، هنوز هم درگیر آرزوهای بی‌پایه‌ای هستی و حسرت‌ها تو را خسته کرده‌اند.

هوش مصنوعی: تو قدم‌هایت را می‌شماری و راه را مشخص می‌کنی، اما باید از آرزوهایت دور شوی. کعبه همچنان از تو فاصله دارد و در حالی که مشغول ذکر هستی، هنوز در بند دنیا به سر می‌بری.

هوش مصنوعی: در این بیابان، تمام آنچه که گذشت، جز کاهش و کم شدن چیزی نبود؛ مانند شمعی که از سوختن داغ است، هنوز تاثیرات آن را حس می‌کنم.

هوش مصنوعی: ریشه‌ات را قطع کرد و سبب شد که تفکر و اندیشه‌ات مختل شود. حالا نفس من بدون بال مانده و نمی‌تواند پرواز کند و همچنان در دام ماندگاری گرفتار است.

هوش مصنوعی: در صبح، تنها شبنم گلی از این باغ ناامیدی چیده نمی‌شود. گریه تمامی میوه‌ها را در بر دارد، ولی هنوز می‌توان خندید و امید داشت.

هوش مصنوعی: بازآفرینی مشکلات زمانه نتوانسته تو را از خواب غفلت بیدار کند؛ بی‌خبر از اینکه هنوز در سایهٔ این دیوار قدیمی در حال زندگی هستی.

هوش مصنوعی: جان پاک تو چرا در زندان جسم خود محبوس شده و از حالت افسردگی خارج نمی‌شود؟ تو مانند یوسف در چاه هستی و هنوز به آزادی نرسیده‌ای.

هوش مصنوعی: آدمی که به خاطر ناپاکی‌هایش از دیدن حقیقت بازمانده، تنها با نگاهی به آینه می‌تواند مشکلاتش را دریابد، ولی همچنان از دیدار واقعیات محروم است.

هوش مصنوعی: غنچه‌ای که هنوز نشده و در کمبود وجود به سر می‌برد، با جادوی گلش فریب می‌خورد. سرش به نسیم رفته و هنوز در زنجیر دستاری گرفتار است.

هوش مصنوعی: با همسرت، حتی یک ذره از حیا را هم در خاک ریختی، پس کمی از این هوس کم کن، چرا که هنوز چیزهای زیادی باقی مانده است.

هوش مصنوعی: در مقابل هر شخصی که به اندازه‌ای ارزشی ندارد، خود را خوار می‌کنی و نیازت را به خاک می‌مالی، اما هنوز هم در تلاش هستی که خود را بزرگ و محترم جلوه دهی.

هوش مصنوعی: هر کسی لایق خوابیدن در نیستی نیست، زیرا تا زمانی که قصه‌ای از تو وجود دارد، بیداری همچنان ادامه دارد.