غزل شمارهٔ ۱۲۱

هوش مصنوعی: باید بدون حرف زدن گوش بدهی، چون نام من مانند نگینی است که زخم دل‌های زیادی پیام مرا به زبان‌ها آورده‌اند.

هوش مصنوعی: مقصدم مشخص نیست و گم شده‌ام، اما در جستجوی من، نشانه‌هایی از جامه‌ای دیده می‌شود که نشانه سفر معنوی من است.

هوش مصنوعی: سال‌ها در فضای بی‌نشان پرواز کرده‌ام و در دنیای خیالات، آرزو دارم که لانه‌ای داشته باشم، اما این آرزو در دنیای غیر قابل دسترس است.

هوش مصنوعی: در میان توجه و جلب نگاه دیگران، نازکی و ظرافتی در وجودم وجود دارد. کمی از خود فاصله بگیر تا بتوانی اندازه و اهمیت گام‌هایم را بسنجی.

هوش مصنوعی: چشمم به خاطر حسرت دیدار، به شدت در حال سوختن است و انتظار طولانی من باعث شده که روحم همچون یک بادام پوسته‌دار شود.

هوش مصنوعی: من قدردان فرصتی هستم که می‌توانم به تماشای زندگی بپردازم؛ مثل شمعی که تنها در آنِ حال، درد و غم را حس می‌کند و هیچ‌چیز جز این غم در پایان زندگی‌ام وجود ندارد.

هوش مصنوعی: خوشبختی من تنها به این اندازه است که سایهٔ دیوار بامم را در آغوش بگیرم.

هوش مصنوعی: من از تنگدستی و سختی‌هایی که کشیده‌ام، به اندازه‌ای برایت حرف دارم که اگر چشم بصیرتی داشته باشی، می‌توانم زندگی‌ام را برایت روشن کنم و از شب تاریکی که در آن هستم، تو را باخبر کنم.

هوش مصنوعی: هرگز رنگی که در باغ گلها وجود دارد، نمی‌شکند؛ زیرا ساقی که جام مرا به گردش می‌آورد، هنرمند نقاش است.

هوش مصنوعی: من به انتظار کسی نشسته‌ام و چشمانم را به راه او دوخته‌ام. مژه‌ها، لطفاً مشغول ریزش اشک نشوید تا دامان انتظارم از هم گسسته نشود.

هوش مصنوعی: پیام‌آور غم‌ها و آرزوهای ما مشخص است. کسی که بختش برمی‌گردد و به تو پیام من را می‌رساند، چه کسی است؟

هوش مصنوعی: در جستجوی راه حلی برای دل‌تنگی‌ام، به چشمان معشوق نگاه می‌کنم. عشق در وجودم همچون مغز بادام، پرورش یافته و دیوانگی در آن نهفته است.