غزل شمارهٔ ۱۸۲۵

هوش مصنوعی: زیبایی بی‌پرده و بی‌پوشش آنچنان دلرباست که وقتی صحبت از آن به میان می‌آید، حتی پری‌ها نیز به شگفتی می‌افتند و در برابر آن دچار لطافت و احساس می‌شوند.

هوش مصنوعی: هر بار که پروانه‌ای پرواز می‌کند، دلم به تنگ می‌آید. نمی‌دانم این جذابیت چشمان تو چه نوع صید و فریبی است که دل مرا به خود مشغول کرده.

هوش مصنوعی: در محافل جنون، تنها با فروغ عقل می‌توان نورانی شد، اما این نور فقط زمانی می‌درخشد که دل یا فکر کسی به شدت آزرده و به تعبیر شاعر، در آتش عشق بسوزد.

هوش مصنوعی: زاهد، بهشتی وجود ندارد که دلش به آنجا وابسته باشد. او مانند شمعی است که از سوختن در خاموشی خود رنج می‌برد و در نتیجه، فردا نیز همچنان در این درد خواهد ماند.

هوش مصنوعی: در این مکان که پر از ترس و حالتی نامعلوم است، نشانه‌هایی از حضور وجود دارد. از هر سو شعله‌هایی روشن شده و آثار گرما و داغی بر جای مانده و نشان‌دهنده‌ی این است که در این فضا فعالیتی انجام شده است.

هوش مصنوعی: به خاطر ناامیدی، حال شادی این گردهمایی را از هم ببر. شکستن این حال، مانند پایان شادی است که صدای ساز را به گوش می‌رساند.

هوش مصنوعی: دو جهان نیک و بد به خود تو بستگی دارد. تو مانند آینه‌ای هستی که می‌تواند هر نوع برچسب و تهمتی را که بخواهی، به خود بزند.

هوش مصنوعی: در گوشهٔ دل خود یک احساس عمیق و درهم‌ریخته دارم، مثل نفسی که دیوانه است و اگر این احساس به تنگنا بیفتد، می‌تواند این خانه را ترک کند و به دشت‌های بی‌پایان برود.

هوش مصنوعی: من به اندازهٔ عشق، از امکانات موجود قناعت کرده‌ام و تنها به آن تصویر و تصوری که نمی‌توانم به حقیقت برسانم، بسنده کرده‌ام.

هوش مصنوعی: نمی‌دانم سایه چه ارتباطی با سرنوشت دارد؛ اما بی‌احساس می‌بینم در روز زندگی‌اش، توانایی ترک شب‌هایش را ندارد.