غزل شمارهٔ ۷۹۲

هوش مصنوعی: در این زمان، در این میخانه کسی که به دنبال شور و لذت است وجود ندارد. آنکه فقط به دور باده می‌چرخد، جز با خط پیمانه و اندازه‌های معین هیچ کار دیگری نمی‌کند.

هوش مصنوعی: از شادابی دل چه می‌خواهی بدانی؟ مثل این است که به یک گیاه بخار دود حسرتی اشاره کنی که ریشه‌اش تنها در دل دانه‌ای پنهان است.

هوش مصنوعی: نگرانی دل مانند موجی در وجود ما نمایان است و برای باز کردن گیسوان آشفته‌گی به شانه نیازی نیست.

هوش مصنوعی: هر چقدر دل‌ات بخواهد، می‌توانی چیزهای حسرت‌انگیز جمع کنی، اما در اینجا تنها چیزی که هست، بی‌حوصلگی و کسالت است.

هوش مصنوعی: زیبایی او ناشی از نگاه‌هاست و دامن روشنایی شمع او جز پروانه‌ای در اطراف خود نمی‌بیند.

هوش مصنوعی: مراقب باش که زندگی تو را فریب ندهد، زیرا مانند گل که از دور زیباست، ممکن است در واقعیت رنگ و بویی نداشته باشد. در اینجا شیشه و لیوانی برای نوشیدن نیست، پس به ظواهر آنچه می‌بینی اعتماد نکن.

هوش مصنوعی: هر چیزی که از دید معشوق دور می‌شود، در حقیقت نشانه‌ای از عشق است. اشک‌های من، مانند شمعی که در آتش می‌سوزد، تنها خاکستری از محبت و فدای پروانه را به جا می‌گذارد.

هوش مصنوعی: برای فراموشی، نیازی به دلیل خاصی نیست؛ غفلت طبیعی است. برای خواب آرام، نیازی به داستان‌های خیالی نیست.

هوش مصنوعی: با امید به دوستی از ترس دل‌های خود را شاد می‌کنیم، چون آشنای ماکسی جز معنای غیر آشنا چیزی نیست.

هوش مصنوعی: جان زلال و خالص بیدل از قید و بند جسم رنج می‌برد، زیرا در نهایت، گنج واقعی جز خاک و ویرانی چیزی نیست.