غزل شمارهٔ ۷۹۵

هوش مصنوعی: بازی زندگی تحت کنترل ما نیست و هرچه در آن پیش می‌آید، ناشی از اختیار ما نیست.

هوش مصنوعی: ما در جهان زندگی می‌کنیم و زندگیمان به شرایط بیرونی وابسته است، تلاش ما برای کنترل و پیشبرد کارهایمان محدود است و نمی‌توانیم به طور کامل بر آنچه که برای ما اتفاق می‌افتد، تسلط داشته باشیم.

هوش مصنوعی: همه ما به دست تقدیر و سرنوشت خود مجبوریم، و هیچ انتخابی در کار نیست.

هوش مصنوعی: در زندگی، از زیبایی‌های بهار تا رنگ‌های خزان، هیچ‌کدام به اختیار ما نیستند.

هوش مصنوعی: بلندی و پست بودن یک چیز طبیعتی است و نمی‌توان در مورد آن اختیاری داشت؛ مانند رابطه زن و مرد که بر اساس شرایط خود شکل می‌گیرد.

هوش مصنوعی: این بیت می‌گوید که غزل دارای زیبایی و معناست و فرد ممکن است نتواند تمام این معنا را به تنهایی انتخاب کند یا کنترل کند. در واقع، غزل یک اثر ادبی است که خود به خود قدرتی دارد و از دست فرد خارج است.

هوش مصنوعی: اینکه شما با افراد آگاه و روشنفکر ارتباط برقرار نمی‌کنی و دلت سرد است، به خودت مربوط نمی‌شود و تحت کنترل تو نیست.

هوش مصنوعی: اگر در کنار هم باشیم یا از هم دور، هر دو حالتی که وجود دارد برای ما خوشایند است، زیرا در این مسائل انتخابی نداریم.

هوش مصنوعی: از بیدل نپرس که چرا ناله می‌کنم و از شیونم چیزی نگو، زیرا این درد و رنج، ارادی نیست و بر من تحمیل شده است.