غزل شمارهٔ ۱۵۹۰

هوش مصنوعی: نگو که صبح شادمانی در این دنیا دیر می‌رسد، چرا که در اینجا حتی موهای سپید هم پس از گذشت چندین شب به آرامی ظهور می‌کنند.

هوش مصنوعی: ما جز درد و رنج خود چیزی نداریم و از هر دو عالم تنها صدای زنجیری را می‌شنویم که نشان‌دهندهٔ مشکلات و سختی‌های ماست.

هوش مصنوعی: خدای من، چقدر دنیا زیبا و دلنشین است! هر کسی که به دل این شادابی نزدیک می‌شود، از گوشه‌ای دور به اینجا می‌آید.

هوش مصنوعی: چنین به نظر می‌رسد که ابروی تو مانند کمانی است که به زه متصل شده است و این موضوع باعث می‌شود کسانی که به تو علاقه‌مندند، به دور از تو در حسرت دیدن تو به تیراندازی بپردازند.

هوش مصنوعی: چشمهٔ حیات، آبی ندارد که یادآور زخم عشق تو باشد و جان من همچنان در جستجوی تو در این دنیا سرگردان است.

هوش مصنوعی: بسیاری از مردم در محبت به دشمن من درگیر شده‌اند، به طوری که حتی اگر عاشقی هم اشک خود را بریزد، این اشک هم به آنها نمی‌رسد و دردی از آنها کم نخواهد کرد.

هوش مصنوعی: ای خیال، به چیزی که اصلاً وجود ندارد اتهام قدرت نزن، زیرا من از خدمت به خود بی‌نیازم، اگر هم از من اشتباهی سر بزند.

هوش مصنوعی: عشق من جراحت و درد را به همراه دارد، اما وقتی به باغ گل می‌نگرم، صدای تیر را از بوی گل در گوشم می‌شنوم.

هوش مصنوعی: این افراد بی‌رحم هیچ‌گونه انتظاری از تغییر حال و روز ندارند. هر بار که صبح می‌رسد، انگار به زندگی کهن‌سال می‌رسند.

هوش مصنوعی: به خاطر نعمت‌های ظاهری و فریبنده این دنیا، غافل نشو و نشین، زیرا مهمان چنین نعمت‌هایی و زندگی زودگذر، دل خود را می‌خورد و در نهایت انسان از آن‌ها سیر می‌شود.

هوش مصنوعی: دلایل انگیزه و شوق چه می‌تواند باشد وقتی که از عشق مجنون، صدای ناله در زنجیر به گوش می‌رسد؟

هوش مصنوعی: در حیرت و شگفتی هستم که در دیدار و مشاهده‌ام چه می‌گذرد. چه نیازی به پرسش داری، زیرا نگاه‌های بی‌هدف و نابخود از دنیای تصویر به من می‌رسند.

هوش مصنوعی: تا جایی که می‌توانی با غفلت و بی‌خبری زندگی کن، و از آگاهی پرهیز کن. چرا که خواب آرامی که داری، ناشی از تصورات و تفسیرهایی است که می‌تواند تو را مضطرب کند.

هوش مصنوعی: صید بی‌دلی توان تحمل زخم‌های بی‌تفاوتی را ندارد، تیر آزمایش عشق به همراه دل‌خوشی‌های پرشکوه می‌آید.