غزل شمارهٔ ۱۹۱۱

هوش مصنوعی: یاد زیبایی تو در ذهنم همچون گلی پر از رنگ و عطر است و این یاد، مرا در کنار دیگر رنگ‌ها به خود مشغول کرده است.

هوش مصنوعی: پاکی و خلوص در چهره‌ی تو کافی است. تا زمانی که گل هنوز غنچه است، غباری از رنگ نمی‌فروشد.

هوش مصنوعی: بدن عریان و بی‌پوشش من پاک و بی‌گناه است، ای بوی خوش سلامتی، رنگ و لعاب به اختیار نکن.

هوش مصنوعی: در مسیر زیبایی تو که بهشتی از آرزوهاست، اشک‌ها مانند نگاه‌های منتظر به رنگ گل در آمده‌اند.

هوش مصنوعی: ای ناآگاه، در این باغ لذت‌های زندگی فراهم است، اما بدان که گل‌ها زودگذرند و رنگ‌ها ارزش واقعی ندارند.

هوش مصنوعی: هر گلبرگی که در صبح جدید ظاهر می‌شود، نشان از این دارد که بهار به خاطر زیبایی‌اش، آسیب‌های زیادی را تحمل کرده است.

هوش مصنوعی: اگر بی‌برگ و بی‌ثمر از این چمن عبور کنی، باید مانند صبحگاه با شتاب و نشاط پیش بروی. پس بکوش که گل‌ها برویند و آسمان هم رنگ و بوی زیبایی ببخشد.

هوش مصنوعی: بهار در حال گذر است و زیبایی‌های آن باعث شده تا دل‌های ما به تفکر و تامل بیفتد. این زیبایی مانند بالی است که بر روی آتش رنگ‌ها می‌رقصد و جلوه می‌کند.

هوش مصنوعی: ای خدا، ما مانند اشک، جرأت پرواز را از خود گرفته‌ایم. خواهش می‌کنم که من را به نیاز به خون دچار نکن.

هوش مصنوعی: زیاده‌روی در لذت‌جویی از طبیعت، موجب ناراحتی و کدورت می‌شود. بدون وجود زخم و رنج، از گلزار لاله‌ها نمی‌توان رنگ و زیبایی واقعی را تجربه کرد.

هوش مصنوعی: خون من در دشت عدم مثل پرنده‌ای بال می‌زند. اگر مرا مانند یک قربانی ذبح کنی، نفس من صدها رنگ و شکل مختلف به خود می‌گیرد.

هوش مصنوعی: بیدل، کجاست ساغر دیگری که در این مجلس می‌چرخد؟ من رنگ خمار را از بین برده‌ام.