غزل شمارهٔ ۱۹۷۹

هوش مصنوعی: من آرامش و خوشی‌ها را با کمال احتیاط و به طرز عجیبی از زندگی‌ام پنهان کرده‌ام، همانطور که یک جرقه در جیب پرواز یک پرنده‌ی آشیانه‌ساز پنهان است.

هوش مصنوعی: باید از نگاه جستجو و حقیقت دوری کنم تا ناتوانی‌ها و کمبودهایم را پنهان نگه دارم، چون که از آن موهای میان دزدیده‌ام.

هوش مصنوعی: با خیال چهره‌ات خواب به چشمانم و لباس زلفت چطور می‌تواند بیفتد، من همه‌ی زیبایی‌هایی که در توست را دزدیده‌ام.

هوش مصنوعی: هیچ گوش شنوایی نیست که از تپش‌های قلب من مطلع باشد؛ همان‌طور که زنگ، به سادگی صدای خود را می‌زند، من نیز از سادگی‌ام فریاد می‌زنم و کسی از آن خبر ندارد.

هوش مصنوعی: دل من به خاطر نگه‌داشتن آرزوهایم به درد آمده، و من به خاطر کنترل نفس و خواسته‌ام، آن چیزی را که در دلم دارم از دست داده‌ام. این حال و روز من، شبیه به کاروانی است که نه تنها در سفرش از چیزی بهره نمی‌برد، بلکه خود در مسیر، مورد کم‌لطفی قرار گرفته و چیزی را از دست داده است.

هوش مصنوعی: من در دل یک عشق سوزناک دارم و از حال نزار و ناگوارم سوال نکن. من در این حال و روز، حتی توانایی خود را در دزدیدن زیورهای پادشاهان هم از دست داده‌ام.

هوش مصنوعی: در این جهان هیچ کس به آواز ساز درد نمی‌رسد، اما من صدها قیامت احساسات شورانگیز را در دل خود پنهان کرده‌ام.

هوش مصنوعی: من باید برای همیشه در آغوش خودم غوطه‌ور بمانم و در عمق این دریا که رنگی شبیه جیوه دارد، قرار بگیرم.

هوش مصنوعی: هرگز نباید به راحتی فرصت‌ها را از دست داد، زیرا در دل من هرگز فراغتی برای صحبت وجود ندارد. در سکوت و آرامش، من گنجی ارزشمند را به دست آورده‌ام که باید از آن حفاظت کنم.

هوش مصنوعی: هر لحظه احساس جدیدی در دل من به وجود می‌آید، به گونه‌ای که نمی‌دانم چگونه این همه هیجان و آشفتگی را تجربه کرده‌ام.

هوش مصنوعی: وحشت من مانند شعله‌ای است که در کمین است و فرصتی برای جستجو ندارد؛ دامن رنگینی که به تن دارم را به سرقت برده‌ام.

هوش مصنوعی: من تا وقتی که چرخ زندگی به حرکت درآید، از این دنیای مادی و زمینی در نفس خود، همچون صبح، چندین نردبان برای بالا رفتن و رهایی ایجاد کرده‌ام.

هوش مصنوعی: این بیت به این موضوع اشاره دارد که کالا و محصولات ما پر از شور و نشاط هستند و راحتی‌های خود را به راحتی کنار گذاشته‌ام تا از میان این شلوغی‌ها و مشغله‌ها لذت ببرم.

هوش مصنوعی: بیدل، از تو خواهش می‌کنم که درباره رازهای آرزوهایم نپرس. قلبم پر از آه و لب‌هایم از فریادهایی که پنهانی درونم است، پر شده‌اند.