غزل شمارهٔ ۲۵۷۵

هوش مصنوعی: من که سنگدل هستم، چه اثری می‌توانم از یاد همیشگی وجود او ببرم، چون وقتی که او در دل انسان نمی‌درخشد، خجالت‌زده می‌شوم از نام او و قادر نیستم به خود برگردم.

هوش مصنوعی: سخنگو مانند آبی زلال بود و هیچ کلمه‌ای به روشنی او نمی‌رسید. راز لبخندش به شدت احساس غم و حسرت بود و امواج نمی‌توانستند به عمق دنیای او دسترسی پیدا کنند.

هوش مصنوعی: نه سر و دلی برای سجده کردن دارد و نه لبی که از ستایش دست بردارد. با کدامین وسیله می‌تواند کمکی به کسی که از ستم رهایی نیافته بکند.

هوش مصنوعی: اگر بر سر خاک کسی بایستی و به آسمان نگاه کنی، خواهی دید که در نهایت پاهایت به زمین بازمی‌گردند. من هنوز به جایگاهی نرسیده‌ام که بخواهم به دیوار و بام آن افتخار کنم.

هوش مصنوعی: بگذار تا بگویم که در آن سوی اندیشه‌ها و گمان‌ها، به چه دلیل از آنچه هستم، چیزی به من نرسیده جز پیامی که از اوست.

هوش مصنوعی: من به تنهایی و به طور بی‌هدف در هزار کوچه دویدم، اما نتوانستم دلی را به دست آورم و نمی‌توانم رسم و راه دیدار او را پیدا کنم.

هوش مصنوعی: من به آسمان سر نکشیده‌ام و به جایی نرسیده‌ام، از باری که بر دوش دارم به خاطر تصور و خیال گرفتار او هستم.

هوش مصنوعی: نه می‌توان به چیزهای واضح نگاه کرد و نه به داستان‌های شنیدنی گوش داد؛ همه چیز را در خواب و غفلت فرو برده است و فقط در کنار رحمت عمومی او می‌توان آرامش یافت.

هوش مصنوعی: ای دنیا! به خاطر حسادت نمی‌توانی به اوج روح آزاد و پاکی دست یابی. تو که معلم ملکوت نیستی، نمی‌توانی با کلام او هم‌مقامی کنی.