غزل شمارهٔ ۱۶۹۸

هوش مصنوعی: نه خوشی و آسودگی می‌تواند ما را فریب دهد، و نه زیبایی و ماندگاری چیزی، زیرا تاثیرات دنیای رنگ و دگرگونی، حتی بر بازسازی و ترمیم ما نیز تأثیرگذار است.

هوش مصنوعی: از دنیای دانا و نادان تنها همین مشخص شد که یکی در خواب رفته و دیگری در پی فهمیدن خواب اوست.

هوش مصنوعی: به این معنی که من به موفقیت و اعتبار دست یافته‌ام، اما نباید به خاطر نواقص و کمبودهای دیگران، مثل مگس یا کلاغ، ارزش خود را پایین بیاورم.

هوش مصنوعی: نفس خود را سوزان نکن، چون زیبایی جنون تنها به همین بساط وابسته است، و مانند آبله‌ای که به روشنایی خانه‌های زنجیر دچار شده، نباید غرق در درد و رنج شوی.

هوش مصنوعی: هرگز نمی‌توان با زور و سرزنش مشکلات عمیق را حل کرد. ای دریا، با نیرنگ و تدبیر خود، لطفاً خیال نکن که می‌توانی این چالش‌ها را به راحتی مدیریت کنی.

هوش مصنوعی: به دلیل حیا و شرم، افرادی که زیبایی‌های خوبان را تحت تأثیر قرار داده‌اند، در تلاشند تا آن را در آب و جواهر گل بهبود بخشند.

هوش مصنوعی: دلیل عبرت ما تنها ناآگاهی نیست، بلکه گستردگی دام نگاه است که ترس شکارچی را به وجود می‌آورد.

هوش مصنوعی: در این کارگاه زندگی، نه فقر و نه ثروت را نیافتیم و تنها چیزی که داریم، به اندازه کافی بودن تقدیر ماست.

هوش مصنوعی: آیا ممکن است که ما از ناامیدی و بی خردی، به قحطی و کمبود احتیاج به رحمت و بخشش ناشی از گناهان دچار شویم؟

هوش مصنوعی: فرصت دیدار بسیار نادر و غیرقابل پیش‌بینی است. در این زمان، چشم‌ها به آرامی در انتظار هستند و در دل شب به تاریکی نگاه می‌کنند.

هوش مصنوعی: کسی که بر تنش زره‌ای از ایمان و قاطعیت دارد، از سختی‌ها و مشکلات زندگی نمی‌ترسد و در برابر سختی‌ها مقاوم است.