غزل شمارهٔ ۲۱۸۱

هوش مصنوعی: چه خوشبختی‌ای است که من به خاطر شرم، با ادب نام تو را بر زبان می‌آورم و دست خالی‌ام را به دامن تو می‌زنم.

هوش مصنوعی: اگر همه وجودم را در عشق غرق کنند، مانند قیر که در لایه‌های گل لاله‌های سحرگاهی پنهان است، من در شب در دریا غوطه‌ور می‌شوم.

هوش مصنوعی: در این روزها که صحبت کردن برایم دشوار شده و مانند شمعی هستم که در حال سوختن است، اگر سکوت نکنم، ممکن است از شدت احساسات دچار تب و تب‌خالی شوم.

هوش مصنوعی: اگر مستی نتواند ننگی بر‌دارد، من همچنان در مجلس آرایی حاضر خواهم بود و از زیبایی‌های حلب و هنر شیشه‌گری آن لذت می‌برم.

هوش مصنوعی: من آن‌قدر در مورد غم و اندوه ارثی که از آدم رسیده فکر نکرده‌ام که بخواهم به امید این نسب، به بهشت فکر کنم.

هوش مصنوعی: من به لذت‌های دنیوی این‌قدر علاقه‌مند نیستم که بخواهم بوی آتش را از دل آن حس کنم.

هوش مصنوعی: اگر چه موی چینی از سرنوشت من می‌پرسی، باید بگم که در این حال، افسار کارها به دست یاری نیفتاده و تلاش من در شب، ناکام مانده است.

هوش مصنوعی: خوشحال می‌شوم که از زیبایی‌ها و تصاویر دنیای اطراف چشم پوشی کنم و به جای آن هزاران نمونه از این نقطه خاص انتخاب کنم.

هوش مصنوعی: از سمت نوشیدنی‌های مست‌کننده، خجالت‌زده می‌شوم، بیدل، وقتی که هفت آسمان را برای گرفتن یک دانه انگور در دست بگیرم.