غزل شمارهٔ ۱۶۰۸

هوش مصنوعی: زمانی که خوشبختی و مقام همچون شمع بر سر تو می‌ریزد و در اوج شکوه و عظمت قرار داری، نباید فراموش کنی که چندان هم نباید به خود بخندی و مغرور شوی، چرا که این لحظات می‌توانند زودگذر باشند.

هوش مصنوعی: در جمعی که نتیجه کار ناامیدی است، فرقی نمی‌کند که گدا باشد یا پادشاه، هر دو می‌توانند اشک بریزند.

هوش مصنوعی: در لذت و شادی، خاصیت شیشه‌های شراب را داریم که در عین حال، چهره‌مان از خنده پر است و به طور عمیق گریه می‌کند.

هوش مصنوعی: در آزمون وفاداری، پیشانی عرق کرده به‌خاطر خجالت از ادعای نادرست، اشک می‌ریزد.

هوش مصنوعی: در شب‌های تاریک، چاره‌ای نیست جز اینکه از شمع و چراغ استفاده کنیم؛ چون همیشه چشمان بخت بدی ما در حال گریه و اندوه‌اند.

هوش مصنوعی: چگونه به هدف خود برسیم وقتی که تا کنون فقط یک قدم برداشته‌ایم و شکست آبله در خاک راه گویی به حال ما می‌گرید؟

هوش مصنوعی: اگر کسی ناامید باشد، نباید انتظار داشته باشد که به وضوح ببیند. کافی است که گاهی مژه‌اش اشک بریزد و برایش این کافی است.

هوش مصنوعی: از شمعی که جانش را برای نور فدا کرده بود، شنیدم که در صبح زود می‌گفت: دیگر چه چیزی را باید ببینم که این‌طور به گریه افتاده‌ام؟

هوش مصنوعی: رحمت و مهربانی تو مانند باران است که بر روی گل‌ها، خارها و گیاهان می‌بارد و آنها را nourished و سرسبز می‌کند.

هوش مصنوعی: هر کس که در محضر رحمت الهی حاضر باشد و بداند که آنجا پر از رحمت و نعمت است، در عین حال نمی‌تواند نسبت به گناهانش بی‌تفاوت باشد. او یا باید با دلش شاداب و خندان باشد، یا درگیر اندوه و گریه به خاطر خطاهایش.

هوش مصنوعی: من نه مانند شمع هستم که اشک بریزد و نه مانند شبنم در صبحگاه. دل داغدار من چه عبرتی است که به حال من ناله می‌کند.