غزل شمارهٔ ۱۹۰۸

هوش مصنوعی: تا کجا می‌خواهد با طبع سرکش خود بجنگد؟ تدبیر جنگ به گونه‌ای است که از نافرمانی و بی‌تجربگی خود بپرهیزد.

هوش مصنوعی: با دیوانگی خود کنار بیا و از نگرانی‌ها کنار بکش، وگر نه در ادامه راه با مشکلات و چالش‌های فراوان روبه‌رو می‌شوی.

هوش مصنوعی: خیر و شر در وضعیت‌هایی که همه چیز به آرامی پیش می‌رود، از هم قابل تشخیص نیستند. صلح به راحتی به دست نمی‌آید و اگر به تأخیر بیفتد، جنگ آغاز می‌شود.

هوش مصنوعی: کاش حالت انفعالی به ما اجازه می‌داد که از مسئولیت‌ها و انتخاب‌هایمان خلاص شویم. افسوس که این تدبیر بی‌فایده است و در نهایت، باید با سرنوشت خود بجنگیم.

هوش مصنوعی: هر رشته موی من به خاطر زخم‌ها و دردهای ناشی از پشیمانی، که در کوچه‌ها احساس کرده‌ام، به قدری عمیق است که در برابر غم و اندوهی که مانند سحر در دل دارم، ناتوان و بدون اثر می‌ماند.

هوش مصنوعی: از شکسته شدن لیوان مینا صدای آزادی به گوش می‌رسد، در لباس تو رنگی نیست که تغییر جنگ را نشان دهد.

هوش مصنوعی: فقیر بودن ما به ما آرامش خاطر داد و باعث شد که با وجود نبودن امکانات و ثروت، از درد و رنج‌های زندگی فرار کنیم. ما در دنیای نداشته‌هایمان، درگیر نبردی درونی هستیم که هر شب با آن روبه‌رو می‌شویم.

هوش مصنوعی: اگر کسی که ادعای محبت ما را دارد، در فکر ما باشد، خوب است؛ چرا که در چراگاهی که گاوان شیر جنگی بسیارند، این احساس خوشایند است.

هوش مصنوعی: بهتر است که ما شمشیری به دست بگیریم و گردن این ملا را بزنیم، چون شرم و حیرت ما در برابر این شخص که جنگ را شرح می‌دهد، بسیار بیشتر است.

هوش مصنوعی: چشم خود را به واقعیت باز نکن، چون دانایی ما را از خواب بیدار می‌کند. این خواب ما در حقیقت آرامش است و برای آن، تنها یک تفسیر وجود دارد که همان جنگ است.

هوش مصنوعی: اگر ما با یکدیگر نمی‌جنگیدیم و درگیر در مشکلات نبودیم، هرگز این حس شرمندگی پیش نمی‌آمد و ناله‌های ناراحتی از دل زنجیر جنگ به بیرون نمی‌آمد.

هوش مصنوعی: این کوچه‌های باریک باعث درد و ناراحتی شده‌اند. اگر دل آدمی وسیع و بزرگ بود، در این شرایط سخت بی‌گناه بود و تقصیری نداشت.

هوش مصنوعی: ما به دلیل جنگ و نفاق، جانمان را در عطش پاکی و صداقت از دست دادیم، اما در نهایت، خون مروت و انسانیت ما را سیراب کرد.

هوش مصنوعی: خنده‌دار است که ما در زندگی مانند بازی شطرنج عمل می‌کنیم، در حالی که خیلی زود ناراحت و شکست‌پذیر هستیم، با مهره‌هایی که زمان زیادی برای جنگیدن با هم داشتند.

هوش مصنوعی: در روح و ذهن مردم، آرامش و صلحی پیدا نمی‌شود و تا زمانی که رنگ و نشانه‌های جنگ باقی باشد، جنگ همچنان ادامه خواهد داشت.

هوش مصنوعی: اگر بخواهی با مردان جدی صحبت کنی، حرف‌های بی‌محتوا و بی‌ارزش را کنار بگذار. اگر می‌خواهی سازندگی کنی و مشکلات را حل کنی، باید به جای اقدامات سطحی، به کارهای بنیادین و اساسی بپردازی.

هوش مصنوعی: هیچ کس با دل بی‌نیاز از خیال و تصور نمی‌تواند برآید و در واقع نیازمندی یک جهان را این اضطراب بی‌دلیل مثل شمشیر جنگ از بین می‌برد.