غزل شمارهٔ ۱۳۹۵

هوش مصنوعی: اگر به من در دل سوخته‌ام جایی دهند، می‌توانم صد بار در خوش‌گذرانی‌های دنیا زندگی کنم.

هوش مصنوعی: من در یک دور باطل از تنوع و کثرت گرفتار شده‌ام و شاید این حالت نشأت‌گرفته از عمق تفکر و جستجو باشد که مرا به اوج ببرد.

هوش مصنوعی: در هر جایی که توانایی و تلاش عاشقان به مینا (شراب) منتقل می‌شود، خون و انرژی ناشی از تلاش و زحمات فراوان همچون قطره‌ای از سنگ سخت برمی‌آید.

هوش مصنوعی: من در دل خود آرزویی دارم که زیبایانی چون لاله، با شکوه و زیبایی خود، بتوانند به من رنگ و حال و هوای تماشا را بدهند. در این مسیر، بر خود می‌بالم که همانند آینه‌ای، آراسته و مرتب باشم تا زیبایی‌های آن‌ها در من بازتاب پیدا کند.

هوش مصنوعی: اگر عشق به همه‌ی عاشقان بپیوندد، اجازه‌ی عشق حتی در زمان خزان هم می‌تواند جلا و زیبایی را از چهره به لباس‌ها منتقل کند.

هوش مصنوعی: شوق به خاطر ناموس جنون به شدت احساس می‌شود و به جای اینکه یک داغ یأس‌آور بر دل بگذارد، بندهای امید را گرفتار می‌کند.

هوش مصنوعی: صبحی در باغ وفا، صدایی است که نشان از بی‌تاثیری دارد؛ اینکه بهتر است این صدا را به نسیم‌های حیات‌بخش تقدیم کرد تا اثری شگرف ایجاد کند.

هوش مصنوعی: زندگی و وقایع دنیا مانند نیرنگ‌هایی هستند که در ذهن و دل ما نقش می‌بندند. همه این اتفاقات به نوعی از ما ناشی می‌شوند، و اگر فرصتی برای تماشا یا بررسی این واقعیت‌ها به ما داده شود، شاید بیشتر از خود را بشناسیم و درک بهتری از زندگی پیدا کنیم.

هوش مصنوعی: از نواهای ابتدایی یک آهنگ هیچ نپرس، چون اگر پای محبت در میان باشد، نباید انتظار تنها سر دادن را داشت.

هوش مصنوعی: خواسته‌ها و امیدهایمان درد و رنجی را به همراه دارد، ای خدا، نگذار که این درد باعث شود که قلبم به شدت آسیب ببیند و در عین حال، حال خوشی به آن ببخشند.

هوش مصنوعی: آب زلالی که از دریا برخاسته است، نشان‌دهنده‌ٔ اثرات ما است و این اثرات به قدری ارزشمند نیستند که در آینده مورد توجه قرار بگیرند.

هوش مصنوعی: آزادی من در قفس گمنامی قرار دارد. اگرچه ممکن است راه‌های زیادی برای شناخته شدن وجود داشته باشد، اما این شهرت فقط یک دام است.