خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

غزلیات

جامی » دیوان اشعار » فاتحة الشباب » غزلیات

شمارهٔ ۱ : یا من بدا جمالک فی کل ما بدا

شمارهٔ ۲ : حرز جانهاست نام دلبر ما

شمارهٔ ۳ : خلیلی لاحت لنا دور سلمی

شمارهٔ ۴ : هر چه اسباب جمال است رخ خوب تو را

شمارهٔ ۵ : چند سوی چمن آیم به هوایت چو صبا

شمارهٔ ۶ : شرف کعبه بود کوی تو را

شمارهٔ ۷ : زد به رفتار خوش قدت ره ما

شمارهٔ ۸ : گاه در دل ساز و گه در دیده جا

شمارهٔ ۹ : لب لعل تو کام اهل وفا

شمارهٔ ۱۰ : اگر هر دم زنی صد تیغ بر ما

شمارهٔ ۱۱ : احن شوقا الی دیار لقیت فیها جمال سلمی

شمارهٔ ۱۲ : شد برقع روی تو چو مهت زلف شب آسا

شمارهٔ ۱۳ : عمری ز رخت بودم با خاطر خوش جانا

شمارهٔ ۱۴ : چو اشک خویشتن غلتم میان خاک و خون شب‌ها

شمارهٔ ۱۵ : ریزم ز مژه کوکب بی‌ماه‌رخت شب‌ها

شمارهٔ ۱۶ : از خارخار عشق تو در سینه دارم خارها

شمارهٔ ۱۷ : تجلی الراح من کاس تصفی الروح فاقبلها

شمارهٔ ۱۸ : نسیم الصبح زر منی ربی نجد و قبلها

شمارهٔ ۱۹ : هر شب افروخته از آتش دل مشعله‌ها

شمارهٔ ۲۰ : تا بر ورق گل زدی از مشک رقم‌ها

شمارهٔ ۲۱ : ای برده رخت رونق گل‌ها و سمن‌ها

شمارهٔ ۲۲ : ای غمت تخم شادمانی ها

شمارهٔ ۲۳ : به کعبه گر ننمایی جمال خود ما را

شمارهٔ ۲۴ : شد سحر قاید اقبال من شیدا را

شمارهٔ ۲۵ : سیمین ذقنا سنگدلا لاله عذارا

شمارهٔ ۲۶ : خدای خیر دهاد آن جوان رعنا را

شمارهٔ ۲۷ : زلف تو بر مه پریشان کرده مشک ناب را

شمارهٔ ۲۸ : من نه تنها خواهم این خوبان شهرآشوب را

شمارهٔ ۲۹ : شد خاک قدم طوبی آن سرو سهی قد را

شمارهٔ ۳۰ : پیر ما بگذاشت آخر شیوه زهاد را

شمارهٔ ۳۱ : عشق باید کز دو عالم فرد سازد مرد را

شمارهٔ ۳۲ : یارب انصافی بده آن شیخ دعوی دار را

شمارهٔ ۳۳ : چند بوسم دست و پا پیک دیار یار را

شمارهٔ ۳۴ : کیست کز عشاق پیغامی رساند یار را

شمارهٔ ۳۵ : بخرام و باز جلوه ده آن سرو ناز را

شمارهٔ ۳۶ : برکش ای صوفی ز سر این خرقه سالوس را

شمارهٔ ۳۷ : من که جا کردم به دل آن کافر بدکیش را

شمارهٔ ۳۸ : هر دم افروزی چو گل رخسار آتشناک را

شمارهٔ ۳۹ : مطرب امشب ساز کن با ناله من چنگ را

شمارهٔ ۴۰ : من که خدمت کرده ام رندان درد آشام را

شمارهٔ ۴۱ : می فزایی خط مشکین عارض چون سیم را

شمارهٔ ۴۲ : رحمی بده خدایا آن سنگدل جوان را

شمارهٔ ۴۳ : گذشت از حد خروش و گریه ابر نوبهاران را

شمارهٔ ۴۴ : معلم گو مده تعلیم بیداد آن پریرو را

شمارهٔ ۴۵ : گوشه برقع فتاد از طرف رخ آن ماه را

شمارهٔ ۴۶ : ای مه خرگه نشین از رخ برافکن پرده ا

شمارهٔ ۴۷ : رخنه کردی دل به قصد جان من دیوانه را

شمارهٔ ۴۸ : دو هفته شد که ندیدم مه دو هفته خود را

شمارهٔ ۴۹ : منم ز جان شده بنده مه یگانه خود را

شمارهٔ ۵۰ : بام برآی و جلوه ده ماه تمام خویش را

شمارهٔ ۵۱ : زان همی ریزم سرشک لاله رنگ خویش را

شمارهٔ ۵۲ : گر بدانی قیمت یک تار موی خویش را

شمارهٔ ۵۳ : بس که می آیم به کویت شرم می آید مرا

شمارهٔ ۵۴ : چه بخت بود که ناگه بر سر رسید مرا

شمارهٔ ۵۵ : خوش است ناز تو ای سرو گل عذار مرا

شمارهٔ ۵۶ : چه سود گریه خون چشم اشکبار مرا

شمارهٔ ۵۷ : فروغ روی تو خورشید و مه بس است مرا

شمارهٔ ۵۸ : با تو یک دم بخت من همدم نمی سازد مرا

شمارهٔ ۵۹ : جدایی می کند بنیاد ما را

شمارهٔ ۶۰ : ای با تو ز گل فراغ ما را

شمارهٔ ۶۱ : بگشا دری از تیغ جفا سینه ما را

شمارهٔ ۶۲ : ای در ابرو گره افکنده چه حال است تو را

شمارهٔ ۶۳ : با اسیران نظری نیست تو را

شمارهٔ ۶۴ : گرچه هر روزی ز صد ره کم نمی بینم تو را

شمارهٔ ۶۵ : آن که از حلقه زرگوش گران است او را

شمارهٔ ۶۶ : کیست آن مه که درآمد ز در خلوت ما

شمارهٔ ۶۷ : ساقی به جدل حل نشود مسئله ما

شمارهٔ ۶۸ : ای مهر تو از صبح ازل هم نفس ما

شمارهٔ ۶۹ : کار ما جز فکر مردن نیست دور از یار ما

شمارهٔ ۷۰ : ساقی بیا که دور فلک شد به کام ما

شمارهٔ ۷۱ : کاش ویران شود از سیل فنا خانه ما

شمارهٔ ۷۲ : هر کجا جلوه کند آن بت چالاک آنجا

شمارهٔ ۷۳ : طرف باغ و لب جوی و لب جام است اینجا

شمارهٔ ۷۴ : صبر از دل و دل از من و من از وطن جدا

شمارهٔ ۷۵ : تو را ای نازنین هر سو ز دلها صد سپه بادا

شمارهٔ ۷۶ : برفت عقل و دل و دین و ماند جان تنها

شمارهٔ ۷۷ : خال و خط جانفزاست اینها

شمارهٔ ۷۸ : روحی فداک ای صنم ابطحی لقب

شمارهٔ ۷۹ : بدا برق بطحاء و الدمع ساکب

شمارهٔ ۸۰ : به گوش مه رسد آواز یاربم هر شب

شمارهٔ ۸۱ : به مه من که رساند که من دلشده هر شب

شمارهٔ ۸۲ : چند ای معلم هر روز تا شب

شمارهٔ ۸۳ : تا نمودی لب و چه غبغب

شمارهٔ ۸۴ : آفتاب حسن طالع شد چو افکندی نقاب

شمارهٔ ۸۵ : هر کجا زد خیمه چون ماه سپهر آن آفتاب

شمارهٔ ۸۶ : ای روی تو اختر جهان تاب

شمارهٔ ۸۷ : ای تو را قد خوب و ابرو خوب و زلف و چهره خوب

شمارهٔ ۸۸ : هر صبح کآفتاب رخت سر زند ز جیب

شمارهٔ ۸۹ : چون نصیب ما نشد وصل حبیب

شمارهٔ ۹۰ : می زند مشت به رویم که مبین سوی حبیب

شمارهٔ ۹۱ : دردمندم عاجزم بیمار و تنها و غریب

شمارهٔ ۹۲ : دلا به طرف چمن جام خوشگوار طلب

شمارهٔ ۹۳ : ای در هوای مهر تو ذرات کاینات

شمارهٔ ۹۴ : ای آفتاب روی تو عکس فروغ ذات

شمارهٔ ۹۵ : ای صفات تو نهان در تتق وحدت ذات

شمارهٔ ۹۶ : صلای باده زد پیر خرابات

شمارهٔ ۹۷ : ای درت کعبه ارباب نجات

شمارهٔ ۹۸ : بر درت جا کنند اهل نجات

شمارهٔ ۹۹ : صد خارم از فراق تو در پای دل شکست

شمارهٔ ۱۰۰ : گر آن بی وفا عهد یاری شکست

شمارهٔ ۱۰۱ : گفتمش ای سخت دل عهد تو سست است از نخست

شمارهٔ ۱۰۲ : پیش ازان روزی که گردون خاک آدم می سرشت

شمارهٔ ۱۰۳ : گر بود در خاک پیشم رویم از کوی تو خشت

شمارهٔ ۱۰۴ : عشقت که بود کعبه ارباب سلامت

شمارهٔ ۱۰۵ : بحمدالله که بازم دیده روشن شد به دیدارت

شمارهٔ ۱۰۶ : چشم بگشادم پس از هجران به ابروی خوشت

شمارهٔ ۱۰۷ : در کنج غم نشستم خرسند با خیالت

شمارهٔ ۱۰۸ : پیش ازان دم که دهم جان من بیدل ز غمت

شمارهٔ ۱۰۹ : گذر فتاد به سر وقت کشتگان غمت

شمارهٔ ۱۱۰ : تا کی ز دیر آمدن و زود رفتنت

شمارهٔ ۱۱۱ : بوی جان یافتم ز پیرهنت

شمارهٔ ۱۱۲ : پیرانه سر کشیدم سر در ره سگانت

شمارهٔ ۱۱۳ : تو حور جنتی اما ز چشم فتانت

شمارهٔ ۱۱۴ : ای واضح و الضحی جبینت

شمارهٔ ۱۱۵ : صد شاخ گل تازه نشاندم به هوایت

شمارهٔ ۱۱۶ : مرا چو قبله نگردد به عیدگه رویت

شمارهٔ ۱۱۷ : قربان شدن به تیغ جفای تو عید ماست

شمارهٔ ۱۱۸ : لاله قدح باده و گل شاهد رعناست

شمارهٔ ۱۱۹ : عاشق تو شهید تیغ بلاست

شمارهٔ ۱۲۰ : تو را صباحت ترک و فصاحت عرب است

شمارهٔ ۱۲۱ : این چه رخسار و چه خط وین چه لب است

شمارهٔ ۱۲۲ : وادی عشق که جز تشنه در او نایاب است

شمارهٔ ۱۲۳ : ساقی بیا و باده ده اکنون که فرصت است

شمارهٔ ۱۲۴ : خطت گرد لب آن مشکین نبات است

شمارهٔ ۱۲۵ : ابروی خوشت که ماه عید است

شمارهٔ ۱۲۶ : تارک درویش تارک فارغ از تاج زر است

شمارهٔ ۱۲۷ : منشور دولتی که ز عشقم میسر است

شمارهٔ ۱۲۸ : یار رفت از دیده لیکن روز و شب در خاطر است

شمارهٔ ۱۲۹ : بگذر از توبه و تقوی که همه پندار است

شمارهٔ ۱۳۰ : مرا کار از غم عشق تو زار است

شمارهٔ ۱۳۱ : بیا که روی تو خورشیدِ عالم‌افروز است

شمارهٔ ۱۳۲ : قدم به طرف چمن نه که سبزه نوخیز است

شمارهٔ ۱۳۳ : باز در بزم غمت نعرهٔ نوشانوش است

شمارهٔ ۱۳۴ : مقیم کوی تو را فسحت حرم تنگ است

شمارهٔ ۱۳۵ : در صورت تو سر جمالی که مجمل است

شمارهٔ ۱۳۶ : خیال خال لبت تخم مزرع امل است

شمارهٔ ۱۳۷ : شاهد بستان که چشمش نرگس و رویش گل است

شمارهٔ ۱۳۸ : صبحدم عرض چمن کن که هوا معتدل است

شمارهٔ ۱۳۹ : غرض از چاشنی عشق توام درد و غم است

شمارهٔ ۱۴۰ : لطافتی که رخت را ز جعد خم به خم است

شمارهٔ ۱۴۱ : هلال عید جستن کار عام است

شمارهٔ ۱۴۲ : نهفته سیم به زیر قبا که این بدن است

شمارهٔ ۱۴۳ : آتش اندر خرمن ما زد رخت وین روشن است

شمارهٔ ۱۴۴ : یاقوت لب تو قوت جان است

شمارهٔ ۱۴۵ : مگو که قطع بیابان عشق آسان است

شمارهٔ ۱۴۶ : دلم ز هجر خراسان ازان هراسان است

شمارهٔ ۱۴۷ : کیست آن شوخ که مهمان تهیدستان است

شمارهٔ ۱۴۸ : آن کیست سواره که بلای دل و دین است

شمارهٔ ۱۴۹ : روی خود را مگو شریک مه است

شمارهٔ ۱۵۰ : ای که جان و دل آگاه تو را همراه است

شمارهٔ ۱۵۱ : مه شمع شب افروز و رخت نور تجلی ست

شمارهٔ ۱۵۲ : خوبان هزار و از همه مقصود من یکی ست

شمارهٔ ۱۵۳ : سینه تنگم نه جای چون تو زیبا دلبری ست

شمارهٔ ۱۵۴ : مرا از درد تو بر سینه داغی ست

شمارهٔ ۱۵۵ : دلم پیرانه سر با خردسالی ست

شمارهٔ ۱۵۶ : چرخ را جامی نگون دان کز می عشرت تهی ست

شمارهٔ ۱۵۷ : ای شهسوار حسن که جانم فدای توست

شمارهٔ ۱۵۸ : در همه شهر دلی کو که نه خون کرده توست

شمارهٔ ۱۵۹ : صبح دولت را فروغ از آفتاب روی توست

شمارهٔ ۱۶۰ : نقاش ازل کان خط مشکین رقم اوست

شمارهٔ ۱۶۱ : جفای تو که بسی خوشتر از وفای من است

شمارهٔ ۱۶۲ : تویی که درد و غمت یار ناگزیر من است

شمارهٔ ۱۶۳ : این همه خونابه کاندر چشم گریان من است

شمارهٔ ۱۶۴ : ز دل زبانه آتش که در دهان من است

شمارهٔ ۱۶۵ : هر نشان کز خون دل بر دامن چاک من است

شمارهٔ ۱۶۶ : نامه کز جانان رسد منشور اقبال من است

شمارهٔ ۱۶۷ : حریم منزل جانان برون ز عالم ماست

شمارهٔ ۱۶۸ : لاله بی روی تو داغ دل ماست

شمارهٔ ۱۶۹ : ای ترک شوخ این همه ناز و عتاب چیست

شمارهٔ ۱۷۰ : چنین رخی که تو داری حکایت گل چیست

شمارهٔ ۱۷۱ : ساقی شراب لعل بگردان بهانه چیست

شمارهٔ ۱۷۲ : باز این خمار در سرم از چشم مست کیست

شمارهٔ ۱۷۳ : باز چشمم درفشان از لعل گوهربار کیست

شمارهٔ ۱۷۴ : من پس زانوی غم تا یار هم زانوی کیست

شمارهٔ ۱۷۵ : آن سرو ناز بر لب بام ایستاده کیست

شمارهٔ ۱۷۶ : برد شوخی دل ز من اما نخواهم گفت کیست

شمارهٔ ۱۷۷ : روز میدان است ترک شهسوار من کجاست

شمارهٔ ۱۷۸ : وه که باز از کف من دامن مقصود برفت

شمارهٔ ۱۷۹ : به هر منزل که جانان من آنجاست

شمارهٔ ۱۸۰ : ازان درج گوهر تکلم خوش است

شمارهٔ ۱۸۱ : از کوی زهد ساحت میخانه خوشتر است

شمارهٔ ۱۸۲ : درویش را سرا سر کوی فنا بس است

شمارهٔ ۱۸۳ : غمت تا در دلم منزل گرفته ست

شمارهٔ ۱۸۴ : تا عشق توام زبون گرفته ست

شمارهٔ ۱۸۵ : خوش آن که وقت گل لب جویی گرفته است

شمارهٔ ۱۸۶ : گرچه خلقی ز تو در دام بلا افتاده ست

شمارهٔ ۱۸۷ : روی خوب تو مهوش افتاده ست

شمارهٔ ۱۸۸ : باز هوای چمنم آرزوست

شمارهٔ ۱۸۹ : چو یار دور چه سود ار بهار نزدیک است

شمارهٔ ۱۹۰ : به جانب سفر آن ترک تندخو رفته ست

شمارهٔ ۱۹۱ : با خیال آن دو ابرو هر گهم خواب آمده ست

شمارهٔ ۱۹۲ : کس از خوبان وفا هرگز ندیده ست

شمارهٔ ۱۹۳ : خوی تو بسی نازک و ما را ادبی نیست

شمارهٔ ۱۹۴ : عید شد یک دل نمی بینم که اکنون شاد نیست

شمارهٔ ۱۹۵ : مذهب عشق خودپسندی نیست

شمارهٔ ۱۹۶ : در بر سیمین دلت گر سخت تر از سنگ نیست

شمارهٔ ۱۹۷ : گر دل از عشق توام چاک بود باکی نیست

شمارهٔ ۱۹۸ : مؤثر در وجود الا یکی نیست

شمارهٔ ۱۹۹ : غزالی چون تو در صحرای چین نیست

شمارهٔ ۲۰۰ : به خوبی خم ابروی تو مه نو نیست

شمارهٔ ۲۰۱ : بی تو مرا خانه جز گوشه ویرانه نیست

شمارهٔ ۲۰۲ : صاحبدلی که نرد وفا عاشقانه باخت

شمارهٔ ۲۰۳ : لبت قوت جان از شکرخنده ساخت

شمارهٔ ۲۰۴ : بیا که چرخ مشعبد هزار شعبده ساخت

شمارهٔ ۲۰۵ : چشمت ز غمزه تیغ و ز مژگان خدنگ ساخت

شمارهٔ ۲۰۶ : سودای عشقت از دو جهانم یگانه ساخت

شمارهٔ ۲۰۷ : بیا که شاهد بستان ز رخ نقاب انداخت

شمارهٔ ۲۰۸ : پرتو شمع رخت عکس بر افلاک انداخت

شمارهٔ ۲۰۹ : بر فلک دوش از خروش من دل اختر بسوخت

شمارهٔ ۲۱۰ : غمت روز مرا رسم شب آموخت

شمارهٔ ۲۱۱ : لب گشادی تا سخن گویی در سیراب ریخت

شمارهٔ ۲۱۲ : خط تو در دامن گل سنبل سیراب ریخت

شمارهٔ ۲۱۳ : دلم چون داستان غم فرو ریخت

شمارهٔ ۲۱۴ : درمانده ای به حکم قضا از بلا گریخت

شمارهٔ ۲۱۵ : دل رخت را ز روشنی مه گفت

شمارهٔ ۲۱۶ : دی که آن نازنین سخن می گفت

شمارهٔ ۲۱۷ : باده تا چاشنیی زان لب چون نوش گرفت

شمارهٔ ۲۱۸ : آن سفر کرده کش از ما دل گرفت

شمارهٔ ۲۱۹ : دل که روزی چند با دیدار جانان خو گرفت

شمارهٔ ۲۲۰ : آن نه خط است که گرد رخ زیباش گرفت

شمارهٔ ۲۲۱ : ما امید از دوست ببریدیم و رفت

شمارهٔ ۲۲۲ : آن که بر گل گره از جعد سمن بوی تو بست

شمارهٔ ۲۲۳ : ابر نیسان سایه بان بر طارم گردون زده ست

شمارهٔ ۲۲۴ : این زمینی ست که سرمنزل جانان بوده ست

شمارهٔ ۲۲۵ : دلم از خم صفا جام مصفا زده است

شمارهٔ ۲۲۶ : ترک گلچهره من خیمه به صحرا زده است

شمارهٔ ۲۲۷ : مرا عشق عزیزی خوار کرده ست

شمارهٔ ۲۲۸ : چشمم خیال قد تو جز نخل تر نبست

شمارهٔ ۲۲۹ : کس شیوه آن دلبر چالاک ندانست

شمارهٔ ۲۳۰ : ای که هرگز نشود زلف کجت با ما راست

شمارهٔ ۲۳۱ : چه گویم کز فراقت چونم ای دوست

شمارهٔ ۲۳۲ : دور از رخ تو چنانم ای دوست

شمارهٔ ۲۳۳ : دوش بر یاد تو چشمم دم به دم خون می‌گریست

شمارهٔ ۲۳۴ : چون سایه به خاک افکند آن سرو نه بر من

شمارهٔ ۲۳۵ : ای که هرگز نشود زلف کجت با ما راست

شمارهٔ ۲۳۶ : چه گویم کز فراقت چونم ای دوست

شمارهٔ ۲۳۷ : دور از رخ تو چنانم ای دوست

شمارهٔ ۲۳۸ : دوش بر یاد تو چشمم دم به دم خون می‌گریست

شمارهٔ ۲۳۹ : یار خطی که بر عذار نوشت

شمارهٔ ۲۴۰ : یار نازک دل که بی موجب ز من آزار داشت

شمارهٔ ۲۴۱ : شب یاد رخت در دل ویران شده ره داشت

شمارهٔ ۲۴۲ : دردا که یار جانب ما را نگه نداشت

شمارهٔ ۲۴۳ : صبا ز چشم من آن خاک پا دریغ نداشت

شمارهٔ ۲۴۴ : بر سر کویی که روزی سرو ناز من گذشت

شمارهٔ ۲۴۵ : جان تن فرسوده را با غم هجران گذاشت

شمارهٔ ۲۴۶ : باز بر شکل دگر می بینمت

شمارهٔ ۲۴۷ : تا ز آتش تب شمع رخت تاب گرفته ست

شمارهٔ ۲۴۸ : آن سنگدل چو پیش اسیران غم نشست

شمارهٔ ۲۴۹ : در بزم ما که می رود از نقل و جام بحث

شمارهٔ ۲۵۰ : ای خاک ره تو عرش را تاج

شمارهٔ ۲۵۱ : نیست شب وصل تو مه را رواج

شمارهٔ ۲۵۲ : درین خرابه مکش بهر گنج غصه و رنج

شمارهٔ ۲۵۳ : سر زلفت که هست از باد گاهی راست گاهی کج

شمارهٔ ۲۵۴ : ز ایوان کاخ میکده آمد علی الصباح

شمارهٔ ۲۵۵ : ایهاالساقی ادر کاس الصبوح

شمارهٔ ۲۵۶ : ای ز لعل تو زنده نام مسیح

شمارهٔ ۲۵۷ : دارم از پیر مغان نقل که در دین مسیح

شمارهٔ ۲۵۸ : ز مهر روی تو هر شب کنم نظاره صبح

شمارهٔ ۲۵۹ : رخش همت تند و ملک فقر را میدان فراخ

شمارهٔ ۲۶۰ : ای بی لب توام به دهان قند ناب تلخ

شمارهٔ ۲۶۱ : ما خسته خاطریم و دل افگار و دردمند

شمارهٔ ۲۶۲ : شد به نقش هستی خود بند شیخ خودپسند

شمارهٔ ۲۶۳ : ای دریغ کاخ امانی به غم و شادی بند

شمارهٔ ۲۶۴ : دل ز خوبان نکشد جز سوی آن سرو بلند

شمارهٔ ۲۶۵ : دلم از حلقه زلف تو شد بند

شمارهٔ ۲۶۶ : از یار کهن نمی کنی یاد

شمارهٔ ۲۶۷ : شب ماه عید را ز شفق چرخ جلوه داد

شمارهٔ ۲۶۸ : چیست می دانی صدای چنگ و عود

شمارهٔ ۲۶۹ : خنده ای زد دهنت رسته دندان بنمود

شمارهٔ ۲۷۰ : حلقه گوش تو را هر که بدین لطف بدید

شمارهٔ ۲۷۱ : ساقی به شکل جام زر آمد هلال عید

شمارهٔ ۲۷۲ : باز صبح طرب از مطلع امید دمید

شمارهٔ ۲۷۳ : ز سبزه گرد لب جوی خط تازه دمید

شمارهٔ ۲۷۴ : تو طفل خردسالی و ما پیر سالخورد

شمارهٔ ۲۷۵ : وصلت نیافت دل به خیال تو جان سپرد

شمارهٔ ۲۷۶ : خاکی که زیر پای خود آن شوخ بسپرد

شمارهٔ ۲۷۷ : چنین کان ترک عاشق‌کش به حسن خویش می‌نازد

شمارهٔ ۲۷۸ : چو ترک سرخوشم از خواب ناز برخیزد

شمارهٔ ۲۷۹ : خوش آن که غم عشقت با جان وی آمیزد

شمارهٔ ۲۸۰ : آن قوم که احرام سر کوی تو بستند

شمارهٔ ۲۸۱ : خرم دل آنها که به میخانه نشستند

شمارهٔ ۲۸۲ : با آنکه اهل دل ز علایق مجردند

شمارهٔ ۲۸۳ : سپاه دوست کزین سو سوار می گذرید

شمارهٔ ۲۸۴ : ای کسانی که در آن کوی گذاری دارید

شمارهٔ ۲۸۵ : میل خم ابروی توام پشت دو تا کرد

شمارهٔ ۲۸۶ : آمد خزان عمر و مرا گونه زرد کرد

شمارهٔ ۲۸۷ : تیر تو افتاد دور جان من افگار کرد

شمارهٔ ۲۸۸ : مطرب آهنگ ترنم های شوق انگیز کرد

شمارهٔ ۲۸۹ : آن سرو دی به قصد سلامم قیام کرد

شمارهٔ ۲۹۰ : وه که آن ترک پری پیکر مرا دیوانه کرد

شمارهٔ ۲۹۱ : دلم میل یکی سرو سهی کرد

شمارهٔ ۲۹۲ : شبی به سوی تو از دیده پای خواهم کرد

شمارهٔ ۲۹۳ : پیش تو جا نمی توانم کرد

شمارهٔ ۲۹۴ : پیش ازان روز که این طاق مقرنس کردند

شمارهٔ ۲۹۵ : بگذشت یار و سوی اسیران نظر نکرد

شمارهٔ ۲۹۶ : وه که آن سلطان به مظلومان نگاهی هم نکرد

شمارهٔ ۲۹۷ : چو ترک سرکش من پای در رکاب کند

شمارهٔ ۲۹۸ : هر شبی آهم حریم سدره را روشن کند

شمارهٔ ۲۹۹ : فرخنده عیدی کان جوان از پشت زین جولان کند

شمارهٔ ۳۰۰ : تا کی آن شوخ مرا بیند و نادیده کند

شمارهٔ ۳۰۱ : بی تو عاشق چو نظر در قدح لاله کند

شمارهٔ ۳۰۲ : فردا که دوست کشته خود را ندا کند

شمارهٔ ۳۰۳ : حادی که بهر ناقه سلمی حدا کند

شمارهٔ ۳۰۴ : جان از آن لب‌ها حکایت می‌کند

شمارهٔ ۳۰۵ : آن مه به جانب سفر آهنگ می‌کند

شمارهٔ ۳۰۶ : دل به چنگ غمت آهنگ سرودی نکند

شمارهٔ ۳۰۷ : لعل لبت به لطف حکایت نمی‌کند

شمارهٔ ۳۰۸ : پاکبازان همه نظاره آن روی کنند

شمارهٔ ۳۰۹ : خاک کویش را پس از کشتن به خونم گل کنید

شمارهٔ ۳۱۰ : شبم در ماتم هجران دو ابرو در خیال آمد

شمارهٔ ۳۱۱ : لله الحمد که آن مه ز سفر باز آمد

شمارهٔ ۳۱۲ : رخ خود به خون نگارم که نگار من نیامد

شمارهٔ ۳۱۳ : یارب چه شد امروز که آن ماه نیامد

شمارهٔ ۳۱۴ : چو در شبگون لباس آن مه به گشت شب برون آید

شمارهٔ ۳۱۵ : مرا بر هر زمین از دیده اشک لاله گون آید

شمارهٔ ۳۱۶ : از بس که چشم دارم کان مه ز در درآید

شمارهٔ ۳۱۷ : چو ترکش بسته از راه آن سوار نازنین آید

شمارهٔ ۳۱۸ : گر از پیراهنت بویی به طرف گلستان آید

شمارهٔ ۳۱۹ : هر آه جگرسوز که از سینه برآید

شمارهٔ ۳۲۰ : ز خاکم چو خونین گیایی برآید

شمارهٔ ۳۲۱ : چو محمل بسته بر عزم سفر جانان برون آید

شمارهٔ ۳۲۲ : به چنگ غم دلم از ناله تنگ می‌آید

شمارهٔ ۳۲۳ : به سینه گر نه غمت دمبدم فرود آید

شمارهٔ ۳۲۴ : چه شد یارب که آن سرو خرامان دیر می آید

شمارهٔ ۳۲۵ : در آن کو می روم هر لحظه باشد یار پیش آید

شمارهٔ ۳۲۶ : دی دولتم مساعد و اقبال بنده بود

شمارهٔ ۳۲۷ : دی که بود آن کافر سرکش که ترکش بسته بود

شمارهٔ ۳۲۸ : دوش چشم من به خواب و بخت من بیدار بود

شمارهٔ ۳۲۹ : تا کی از هجر تو با غم همنشین خواهیم بود

شمارهٔ ۳۳۰ : گر نماند آن غنچه لب با من چنان خندان که بود

شمارهٔ ۳۳۱ : دوش در بزم گدا شاه فرو آمده بود

شمارهٔ ۳۳۲ : دی چو دید آن مه مرا از راه گردیدن چه بود

شمارهٔ ۳۳۳ : رفتم به باغ و سرو خرامان من نبود

شمارهٔ ۳۳۴ : هرشب از زلف تو حال من پریشان‌تر بود

شمارهٔ ۳۳۵ : هر شبم در سر خیال آن لب میگون بود

شمارهٔ ۳۳۶ : مرا به کوی تو خواهم که خانه‌ای باشد

شمارهٔ ۳۳۷ : خوش آنکه وصال تو میسر شده باشد

شمارهٔ ۳۳۸ : ساقی بیا که میکده را فتح باب شد

شمارهٔ ۳۳۹ : چون برید از تن رگ جان آه دل آهسته شد

شمارهٔ ۳۴۰ : دل با خیال آن لب میگون ز دست شد

شمارهٔ ۳۴۱ : ز طاق ابروی تو پشت طاقتم خم شد

شمارهٔ ۳۴۲ : تا دامن آن تازه گل از دست برون شد

شمارهٔ ۳۴۳ : ساقیا اطراف باغ از سبزه تر تازه شد

شمارهٔ ۳۴۴ : تا دلم را پا در آن کو بسته شد

شمارهٔ ۳۴۵ : باز خون دلم از دیده روان خواهد شد

شمارهٔ ۳۴۶ : کدام سر که درین آستانه خاک نشد

شمارهٔ ۳۴۷ : چو لب به کوزه نهی کوزه نبات شود

شمارهٔ ۳۴۸ : به عزم گشت چو آن نازنین سوار شود

شمارهٔ ۳۴۹ : مهر جمالش از دل دیوانه کی شود

شمارهٔ ۳۵۰ : زان پیشتر که میکده از ما تهی شود

شمارهٔ ۳۵۱ : هیچ گه بینم که آن مه مهربان من شود

شمارهٔ ۳۵۲ : جرمی که رخت ما به حریم فنا کشد

شمارهٔ ۳۵۳ : طبع مردم سوی خوبان وفاکیش کشد

شمارهٔ ۳۵۴ : گرنه یار از زلف برقع پیش روی خود کشد

شمارهٔ ۳۵۵ : بازم کمند شوق به سوی تو می‌کشد

شمارهٔ ۳۵۶ : رخت ز غالیه خط گرد آفتاب کشید

شمارهٔ ۳۵۷ : خطت قوت ازان لعل خندان کشید

شمارهٔ ۳۵۸ : شب دل سوخته آهی ز سر درد کشید

شمارهٔ ۳۵۹ : دردا که عشق یار به دیوانگی کشید

شمارهٔ ۳۶۰ : هیچ شب بی تو دلم ناله به گردون نکشید

شمارهٔ ۳۶۱ : به گلگشت بهار این خاطر ناشاد نگشاید

شمارهٔ ۳۶۲ : ماه من تا کمر از موی میان نگشاید

شمارهٔ ۳۶۳ : بر من از خوی تو هر چند که بی داد رود

شمارهٔ ۳۶۴ : نشکسته دلی ز هجر کی از دیده خون رود

شمارهٔ ۳۶۵ : آنچه از آتش غم با دل غمناک رود

شمارهٔ ۳۶۶ : در چمن یارم چو با آن لطف و بالا می‌رود

شمارهٔ ۳۶۷ : بر رخ زردم نه اشک است این که گلگون می‌رود

شمارهٔ ۳۶۸ : آن ترک شوخ بین که چه مستانه می‌رود

شمارهٔ ۳۶۹ : دوستان بازم عجب کاری فتاد

شمارهٔ ۳۷۰ : گر کار دل عاشق با کافر چین افتد

شمارهٔ ۳۷۱ : اگر هر شب نه در بستر نم از چشم ترم افتد

شمارهٔ ۳۷۲ : چشمم از گریه چو در ورطه خون می‌افتد

شمارهٔ ۳۷۳ : تو را هرگز گذر بر جانب گلشن نمی‌افتد

شمارهٔ ۳۷۴ : روی تو آفتاب را ماند

شمارهٔ ۳۷۵ : اگر ناز و فریب چشم شوخت این چنین ماند

شمارهٔ ۳۷۶ : شد خیال آن خط از دل وان رخ مهوش بماند

شمارهٔ ۳۷۷ : یار رفت از چشم و در دل خارخار او بماند

شمارهٔ ۳۷۸ : مرا ز مایه سودا امید سود نماند

شمارهٔ ۳۷۹ : گرچه پیش تو مرا هیچ ره و روی نماند

شمارهٔ ۳۸۰ : خاطر خوبان به صید اهل دل مایل نماند

شمارهٔ ۳۸۱ : کسی کو شب به بالین من بیمار می‌گردد

شمارهٔ ۳۸۲ : نمی خواهم که با من هیچ یاری همنشین گردد

شمارهٔ ۳۸۳ : رسید قاصد و درجی ز مشک ناب آورد

شمارهٔ ۳۸۴ : سحر نسیم صبامژده حبیب آورد

شمارهٔ ۳۸۵ : مهی که حسن خطش بر بتان شکست آورد

شمارهٔ ۳۸۶ : یاد آن مطرب که ما را هر چه بود از یاد برد

شمارهٔ ۳۸۷ : آهوی چشم تو دل شیران دین برد

شمارهٔ ۳۸۸ : کو صبا تا ره به سرو خوش خرام من برد

شمارهٔ ۳۸۹ : نه پیکی که از ما پیامش برد

شمارهٔ ۳۹۰ : یار جستم که غم از خاطر غمگین ببرد

شمارهٔ ۳۹۱ : لبم از خاک پات می گوید

شمارهٔ ۳۹۲ : دل قدت را بلاست می‌گوید

شمارهٔ ۳۹۳ : با تو آن کس که ز هر جا سخنی می گوید

شمارهٔ ۳۹۴ : با تو آنان که حدیث چو منی می گویند

شمارهٔ ۳۹۵ : لبم از شعله شوق آبله پر خون زد

شمارهٔ ۳۹۶ : آن کج کله چو کاکل گلبوی شانه زد

شمارهٔ ۳۹۷ : یار کز ساعد آستین بر زد

شمارهٔ ۳۹۸ : تو را چو مشک تر از برگ یاسمین خیزد

شمارهٔ ۳۹۹ : چو مست من ز خمار شبانه برخیزد

شمارهٔ ۴۰۰ : جان بخشد از لب کشته را وانگه به خون فرمان دهد

شمارهٔ ۴۰۱ : می رسد باد صبا وز یار یادم می دهد

شمارهٔ ۴۰۲ : گفتم از تو بر دلم هر دم کم از صد غم مباد

شمارهٔ ۴۰۳ : جز سر کویش من آواره را مسکن مباد

شمارهٔ ۴۰۴ : هر که خواهد سوی آن شوخ ستمگر گذرد

شمارهٔ ۴۰۵ : صبح ما از تو به غم شام به ماتم گذرد

شمارهٔ ۴۰۶ : چون سوار آن خسرو خوبان به راهی بگذرد

شمارهٔ ۴۰۷ : تا تو را شکلی بدینسان ساختند

شمارهٔ ۴۰۸ : حقه لعل تو از جوهر جان ساخته‌اند

شمارهٔ ۴۰۹ : چه خجسته صبحدمی کزان گل نورسم خبری رسد

شمارهٔ ۴۱۰ : خاست هر سو فتنه گویی فتنه جوی من رسید

شمارهٔ ۴۱۱ : قدسیان کین پرده های سبز گردون بسته اند

شمارهٔ ۴۱۲ : وقت آن شد کز فلک زرین حمایل بگسلند

شمارهٔ ۴۱۳ : بس که چشمان تو خون اهل عالم ریختند

شمارهٔ ۴۱۴ : آن کیست که شهری همه دیوانه اویند

شمارهٔ ۴۱۵ : بساط زرکش شاهی چه نقش ما دارد

شمارهٔ ۴۱۶ : به وقت گل چو بی تو آرزوی گلشنم گیرد

شمارهٔ ۴۱۷ : کسی کش نیست طاقت کز قبا پیراهنت بیند

شمارهٔ ۴۱۸ : وقت گل زان گونه کز گل سبزه تر می‌دمد

شمارهٔ ۴۱۹ : اشکم از دیده چو بی آن رخ گلگون بچکد

شمارهٔ ۴۲۰ : ای آرزوی جان دهن از گفت و گو مبند

شمارهٔ ۴۲۱ : عاشق به سینه بهر تو پیکان فرو خورد

شمارهٔ ۴۲۲ : این همه خون از لب لعل تو دل چون می خورد

شمارهٔ ۴۲۳ : چو نی از ناله بیشم قصه هجران فرو ریزد

شمارهٔ ۴۲۴ : هر شب ز غمت بس که دلم زار بنالد

شمارهٔ ۴۲۵ : سرو من در سایهٔ سنبل سمن می‌پرورد

شمارهٔ ۴۲۶ : عید است و چون گل هر کسی خندان به روی یار خود

شمارهٔ ۴۲۷ : خیز ساقی کز فروغ صبح شد خاور سفید

شمارهٔ ۴۲۸ : ماه نو بر شکل جام آمد نماز شام عید

شمارهٔ ۴۲۹ : شبم چون دل ز تاب تب بسوزد

شمارهٔ ۴۳۰ : چون به شرح غم تو خامه نهم بر کاغذ

شمارهٔ ۴۳۱ : هیچ نقلم به دهان چون دهنت نیست لذیذ

شمارهٔ ۴۳۲ : حلقه زر تا به گوشت جای کرد ای سیمبر

شمارهٔ ۴۳۳ : ز رشک قدت ای سرو سمنبر

شمارهٔ ۴۳۴ : به خونم گر کشی تیغ ای ستمگر

شمارهٔ ۴۳۵ : روزه چون می داری ای شیرین پسر

شمارهٔ ۴۳۶ : کند گل چون رخت خود را تصور

شمارهٔ ۴۳۷ : شد مه عید از شفق چون جام زر باز آشکار

شمارهٔ ۴۳۸ : بر کنار دجله دور از یار و مهجور از دیار

شمارهٔ ۴۳۹ : گل خوش است و عید خوش وز هر دو خوشتر وصل یار

شمارهٔ ۴۴۰ : ابشروا اذ لاح من نجد مقامات السرور

شمارهٔ ۴۴۱ : الله الله ز کجا می رسد آن غیرت حور

شمارهٔ ۴۴۲ : خطی ست بر گل رویت ز مشک تر مسطور

شمارهٔ ۴۴۳ : زد سحر طایر قدس ز سر سدره صفیر

شمارهٔ ۴۴۴ : گرچه طفلی و هنوزت شکر آلوده شیر

شمارهٔ ۴۴۵ : عاشقم بی دلم غریب و اسیر

شمارهٔ ۴۴۶ : شد به زلفش دل شکسته اسیر

شمارهٔ ۴۴۷ : عید است و دارد هر کسی عزم تماشای دگر

شمارهٔ ۴۴۸ : ای ز مشکین طره ات بر هر دلی بند دگر

شمارهٔ ۴۴۹ : زهی ز فتنه تو را هر طرف سپاه دگر

شمارهٔ ۴۵۰ : ای تو را از گل سیراب تنی نازک تر

شمارهٔ ۴۵۱ : ای تو را دامن ز گلبرگ بهاری پاکتر

شمارهٔ ۴۵۲ : ای دهانت ز لب و لب ز دهان شیرینتر

شمارهٔ ۴۵۳ : خوشا گل کامده ست از نازنینان چمن بر سر

شمارهٔ ۴۵۴ : ای سهی سرو تو را سنبل مشکین بر سر

شمارهٔ ۴۵۵ : عمری ست نور چشم جهان بین ماست یار

شمارهٔ ۴۵۶ : رخ زرد دارم ز دوری آن در

شمارهٔ ۴۵۷ : لله الحمد که بعد از سفر دور و دراز

شمارهٔ ۴۵۸ : خرامان بگذر ای سرو سرافراز

شمارهٔ ۴۵۹ : از خزان برگ رزان ریزان شد ای گل چهره خیز

شمارهٔ ۴۶۰ : خطت فتنه ست و لبها فتنه انگیز

شمارهٔ ۴۶۱ : تیر مژه تنها به دل تنگ مینداز

شمارهٔ ۴۶۲ : دلا ز قید حریفان بی‌خرد بگریز

شمارهٔ ۴۶۳ : زهی مهر از رخت شرمنده مه نیز

شمارهٔ ۴۶۴ : پیر شدیم و به دل داغ جوانان هنوز

شمارهٔ ۴۶۵ : رفتی و من ملازم این منزلم هنوز

شمارهٔ ۴۶۶ : آمد بهار و گلرخ من در سفر هنوز

شمارهٔ ۴۶۷ : دیده جز خاک درت خواب نبیند هرگز

شمارهٔ ۴۶۸ : یاد بادت که ز من یاد نکردی هرگز

شمارهٔ ۴۶۹ : رفت عقل و صبر و هوش ای دل مکن از ناله بس

شمارهٔ ۴۷۰ : عید شد هر کس ز یاری عیدیی دارد هوس

شمارهٔ ۴۷۱ : آن دو رخ را جامع آیات زیبایی شناس

شمارهٔ ۴۷۲ : درین ره خضر همت همرهم بس

شمارهٔ ۴۷۳ : گر روی به مردم ننمایی چه کند کس

شمارهٔ ۴۷۴ : ای باد صبح آن گل سیراب را بپرس

شمارهٔ ۴۷۵ : جام لعلش نگر از باده گلرنگ مپرس

شمارهٔ ۴۷۶ : قلاش وش دیدم بتی ای وقت آن قلاش خوش

شمارهٔ ۴۷۷ : تنها ز کجا می رسی ای سرو قباپوش

شمارهٔ ۴۷۸ : فغان ز ابلهی این خزان بی دم و گوش

شمارهٔ ۴۷۹ : نهادی لعل رخشان بر بناگوش

شمارهٔ ۴۸۰ : آن قبای نیلگون بینید در سیمین برش

شمارهٔ ۴۸۱ : آن سفر کرده که جان رفت مرا بر اثرش

شمارهٔ ۴۸۲ : گردش جام که زد صنع ازل پرگارش

شمارهٔ ۴۸۳ : من بی دل چو خواهم داد جان نادیده دیدارش

شمارهٔ ۴۸۴ : کسی کافتد نظر بر شکل آن سرو قباپوشش

شمارهٔ ۴۸۵ : آن لاله رخ که باشد از داغ ما فراغش

شمارهٔ ۴۸۶ : دلم که شوق لبت داد شربت اجلش

شمارهٔ ۴۸۷ : خرامان می رود آن شوخ و صد بیدل ز دنبالش

شمارهٔ ۴۸۸ : شیخ خودبین که به اسلام برآمد نامش

شمارهٔ ۴۸۹ : سپیده دم که شد از خانه عزم حمامش

شمارهٔ ۴۹۰ : رخت کز خط مشکین شد مزین صفحه سیمش

شمارهٔ ۴۹۱ : آرزو دارم که گردم خاک راه توسنش

شمارهٔ ۴۹۲ : شوخی که تاجداران بوسند خاک راهش

شمارهٔ ۴۹۳ : سر من کاش بودی خاک راهش

شمارهٔ ۴۹۴ : نامه کز خوبان رسد تعویذ جان می‌خوانمش

شمارهٔ ۴۹۵ : رو چو نهد به ملک دل عشق توشاه سازمش

شمارهٔ ۴۹۶ : دل من که بس مبتلا بینمش

شمارهٔ ۴۹۷ : تا کی کشم به صومعه حرمان ز بخت خویش

شمارهٔ ۴۹۸ : مدار آینه را در صفا برابر خویش

شمارهٔ ۴۹۹ : هر دم آیم بر درت با دیده خونبار خویش

شمارهٔ ۵۰۰ : زان میان گم کرده ام سررشته تدبیر خویش

شمارهٔ ۵۰۱ : من و خیال تو شبها و کنج خانه خویش

شمارهٔ ۵۰۲ : چند فروزم چراغ از علم آه خویش

شمارهٔ ۵۰۳ : کشتی مرا ز هجر رخ جانفزای خویش

شمارهٔ ۵۰۴ : چون به خواری خواستی راند آخرم از کوی خویش

شمارهٔ ۵۰۵ : بنمای رخ و رشک پری خانه چین باش

شمارهٔ ۵۰۶ : دلا ملازم رندان دردکش می باش

شمارهٔ ۵۰۷ : بی وفا یارا چنین بی رحم و سنگین دل مباش

شمارهٔ ۵۰۸ : هر که روزی در نظر آن روی گلرنگ آیدش

شمارهٔ ۵۰۹ : ای کرده بر هلاک من از اهل عشق نص

شمارهٔ ۵۱۰ : چو بخت نیست که بارم دهی به مجلس خاص

شمارهٔ ۵۱۱ : ساقی بده ز خم صفا یک دو جام خاص

شمارهٔ ۵۱۲ : کی کنم با کان گوهر درج لعلت را عوض

شمارهٔ ۵۱۳ : چو عرض توبه کند بر تو زاهد مرتاض

شمارهٔ ۵۱۴ : خال مشکین چیست بر رخ گرد لب نارسته خط

شمارهٔ ۵۱۵ : گم کرده ایم راه برون شد ازین رباط

شمارهٔ ۵۱۶ : بر آب می کشد رخت از مشک ناب خط

شمارهٔ ۵۱۷ : از لب میگون تو پرهیزگاران را چه حظ

شمارهٔ ۵۱۸ : حدیث ماه رخت شد تمام در مطلع

شمارهٔ ۵۱۹ : یار قصد قتل من دارد به تیغ انقطاع

شمارهٔ ۵۲۰ : خلقی چو گل شکفته و خندان به طرف باغ

شمارهٔ ۵۲۱ : هر شب از آتش رخسار تو سوزم چو چراغ

شمارهٔ ۵۲۲ : کی به دعوی تاب آن روی چو مه دارد چراغ

شمارهٔ ۵۲۳ : گفتم به عزم توبه نهم جام می ز کف

شمارهٔ ۵۲۴ : نقد عمر زاهدان در توبه از می شد تلف

شمارهٔ ۵۲۵ : باده صاف و محتسب با باده نوشان در مصاف

شمارهٔ ۵۲۶ : سر به پای توام ای کعبه جان نیست گزاف

شمارهٔ ۵۲۷ : حدیثی مشکل و سری ست مغلق

شمارهٔ ۵۲۸ : رهروی خوش سخنی گفت ز پیران طریق

شمارهٔ ۵۲۹ : چون تو در شهر مهی از من دلداده چه لایق

شمارهٔ ۵۳۰ : ای خرم از هوای رخت نوبهار عشق

شمارهٔ ۵۳۱ : بود عقیق سرشکی که ریزم از غم عشق

شمارهٔ ۵۳۲ : ای سر عقل از خطت بر خط فرمان عشق

شمارهٔ ۵۳۳ : هر خون که خورد بی تو دل از ساغر فراق

شمارهٔ ۵۳۴ : روز ما را ساخت چون شب تیره آن ماه از فراق

شمارهٔ ۵۳۵ : زهی به خاک درت چشم خون فشان مشتاق

شمارهٔ ۵۳۶ : ای ذات تو از صفات ما پاک

شمارهٔ ۵۳۷ : زد به شکرخنده لعلت بر دل ریشم نمک

شمارهٔ ۵۳۸ : چون تو ناوک افکنی سویم دل و جان یک به یک

شمارهٔ ۵۳۹ : چو جزو لایتجزاست آن دهان بی شک

شمارهٔ ۵۴۰ : دلم شد جزو جزو از تیغ بی داد تو و هر یک

شمارهٔ ۵۴۱ : سر دهانت ناگشته مدرک

شمارهٔ ۵۴۲ : دل خون و جان فگار و جگرریش و سینه چاک

شمارهٔ ۵۴۳ : جان می دهم به باد و غمت می برم به خاک

شمارهٔ ۵۴۴ : جان عاشق چون بود از آرزوی طبع پاک

شمارهٔ ۵۴۵ : به جوهر می رخشان که از زجاجه پاک

شمارهٔ ۵۴۶ : باده پاک است و قدح پاک و حریفان همه پاک

شمارهٔ ۵۴۷ : مرا شد جامه جان از غمت چاک

شمارهٔ ۵۴۸ : ز هجران بر لب آمد جان غمناک

شمارهٔ ۵۴۹ : برانم از عقب کوچ کرده خود بوک

شمارهٔ ۵۵۰ : فاح ریح الصبا و صاح الدیک

شمارهٔ ۵۵۱ : درین مقرنس زنگارگون مینا رنگ

شمارهٔ ۵۵۲ : ای که چون غنچه دلی دارم از اندوه تو تنگ

شمارهٔ ۵۵۳ : زهی اشک من و لعل تو یکرنگ

شمارهٔ ۵۵۴ : من که مهر عارضت می ورزم از صبح ازل

شمارهٔ ۵۵۵ : قتل من خواهد ز یکسو غم ز دیگر سو اجل

شمارهٔ ۵۵۶ : لعل جانبخش تو لا یبخل فیما یسال

شمارهٔ ۵۵۷ : دل به زمین بوس درت شد مثل

شمارهٔ ۵۵۸ : برون آی از نقاب غنچه ای گل

شمارهٔ ۵۵۹ : حق آفتاب و جهان همچو سایه است ای دل

شمارهٔ ۵۶۰ : زد شیخ شهر طعنه بر اسرار اهل دل

شمارهٔ ۵۶۱ : مسلمانان چه سازم چاره با آن شوخ سنگین دل

شمارهٔ ۵۶۲ : آمدی سوی من و ز اشک خودم مانده خجل

شمارهٔ ۵۶۳ : شتربانا مبند امروز محمل

شمارهٔ ۵۶۴ : کل ما فی الکون وهم او خیال

شمارهٔ ۵۶۵ : هودج کیست بر این ناقه زرین خلخال

شمارهٔ ۵۶۶ : سروی ست قامت تو ز بستان اعتدال

شمارهٔ ۵۶۷ : ای به وصف لب شیرین سخنت ناطقه لال

شمارهٔ ۵۶۸ : چشم تو صاد است و سر زلف دال

شمارهٔ ۵۶۹ : می رسی خندان و می گویی به پایم چشم مال

شمارهٔ ۵۷۰ : ساقیا زین هنر و فضل ملولیم ملول

شمارهٔ ۵۷۱ : گرچه گشتم به تیغ هجر قتیل

شمارهٔ ۵۷۲ : دوستان چند کنم ناله ز بیماری دل

شمارهٔ ۵۷۳ : دیدم تو را و رفت ز دست اختیار دل

شمارهٔ ۵۷۴ : آن ماهرو که چشم من است و چراغ دل

شمارهٔ ۵۷۵ : چه گویم کز غمت چون می طپد دل

شمارهٔ ۵۷۶ : زد ز غنچه بار دیگر خیمه بر گلزار گل

شمارهٔ ۵۷۷ : دوشم آورد از چمن باد صبا پیغام گل

شمارهٔ ۵۷۸ : می خرامد سوی بستان شاهد رعنای گل

شمارهٔ ۵۷۹ : سلام من الله فی کل حال

شمارهٔ ۵۸۰ : من بنده حقیر و تو سلطان محتشم

شمارهٔ ۵۸۱ : خواهم از تیغت پس از قتل استخوان خود قلم

شمارهٔ ۵۸۲ : با غم و درد تو کنم دمبدم

شمارهٔ ۵۸۳ : ای ز روی تو ماه چارده کم

شمارهٔ ۵۸۴ : زهی رسیده تو را هر دم از خدای پیام

شمارهٔ ۵۸۵ : ساری ست سر عشق در اعیان علی الدوام

شمارهٔ ۵۸۶ : ز لعلش کام جستم داد دشنام

شمارهٔ ۵۸۷ : مایل به قامت تو بود طبع مستقیم

شمارهٔ ۵۸۸ : خبر مقدم عیسی نفسی داد نسیم

شمارهٔ ۵۸۹ : گر دهد بوی صحبت تو نسیم

شمارهٔ ۵۹۰ : ای دل ز دست برده به مشکین خط خودم

شمارهٔ ۵۹۱ : امروز ز شوقت همه سوز و همه دردم

شمارهٔ ۵۹۲ : معاذالله ازان شبها که بود از حد برون دردم

شمارهٔ ۵۹۳ : تند می راندی و می سوخت سراپای وجودم

شمارهٔ ۵۹۴ : نادیده رخت عمری سودای تو ورزیدم

شمارهٔ ۵۹۵ : نیایم سوی تو هر چند سوزد شوق دیدارم

شمارهٔ ۵۹۶ : چون خاک شوم گر گذری سوی مزارم

شمارهٔ ۵۹۷ : چو آنم دسترس نبود که روزی دامنش گیرم

شمارهٔ ۵۹۸ : نوید آمدنت می دهند هر روزم

شمارهٔ ۵۹۹ : نه صبر آنکه از خاک سر آن کوی برخیزم

شمارهٔ ۶۰۰ : این چنین کز دیده و دل غرق آب و آتشم

شمارهٔ ۶۰۱ : من غایبانه عاشق آن روی مهوشم

شمارهٔ ۶۰۲ : به ناخن سینه خود می خراشم

شمارهٔ ۶۰۳ : شدم دیوانه وان طفل پری پیکر نزد سنگم

شمارهٔ ۶۰۴ : سینه شکافم هر سحر کاید صبا زان منزلم

شمارهٔ ۶۰۵ : بنمای ساعد ز آستین آن دم که خواهی بسملم

شمارهٔ ۶۰۶ : زار می نالم و کس نیست که گوید حالم

شمارهٔ ۶۰۷ : این چنین واله و شیدا که ز عشق تو منم

شمارهٔ ۶۰۸ : ای که دیدی رخ آن دلبر پیمان شکنم

شمارهٔ ۶۰۹ : زهی به وعده وصل تو تازه جان و جهانم

شمارهٔ ۶۱۰ : می رسد عید و کشته آنم

شمارهٔ ۶۱۱ : گل شد حریم کویت از اشک لاله گونم

شمارهٔ ۶۱۲ : ای بی تو چو غنچه خون درونم

شمارهٔ ۶۱۳ : ندارم وقت گل طاقت که بی تو روی گل بینم

شمارهٔ ۶۱۴ : تو شاه مسند حسنی و من گدای کمینم

شمارهٔ ۶۱۵ : خوش آنکه تو شب خواب کنی من بنشینم

شمارهٔ ۶۱۶ : چو نتوانم که با آن مه نشینم

شمارهٔ ۶۱۷ : نفس از درون و دیو ز بیرون زند رهم

شمارهٔ ۶۱۸ : بیا که وصل تو را از خدای می خواهم

شمارهٔ ۶۱۹ : من بیدل گهی ز آمد شد کویت نیاسایم

شمارهٔ ۶۲۰ : هستم ز جان غلامت اما گریز پایم

شمارهٔ ۶۲۱ : من آن نیم که زبان را به هرزه آلایم

شمارهٔ ۶۲۲ : شب تا به سحر گرد سر کوی تو پویم

شمارهٔ ۶۲۳ : عشق به کشور وفا داد نوید شاهیم

شمارهٔ ۶۲۴ : بر سر کوی مغان بس بود این مرتبه‌ام

شمارهٔ ۶۲۵ : نیستم چون یار ترکی‌گو ولی تا زنده‌ام

شمارهٔ ۶۲۶ : مانده ام از یار دور و زنده ام

شمارهٔ ۶۲۷ : چشم منی و خانه تو چشم خانه‌ام

شمارهٔ ۶۲۸ : منزل نکرده دل هنوز اندر حریم سینه ام

شمارهٔ ۶۲۹ : ما به رنجوری و مهجوری و دوری ساختیم

شمارهٔ ۶۳۰ : ما به یادت نشسته خاموشیم

شمارهٔ ۶۳۱ : به مسجدی که خم ابروی تو را نگریم

شمارهٔ ۶۳۲ : ز آرزوی تو سرگشته در بیابانیم

شمارهٔ ۶۳۳ : هر چند تو شاه و ما گداییم

شمارهٔ ۶۳۴ : عمری ست دل به مهر و وفای تو بسته ایم

شمارهٔ ۶۳۵ : در هر گذر که بی گه و گاهی نشسته ام

شمارهٔ ۶۳۶ : تنگ دل مانده به فکر دهن تنگ توام

شمارهٔ ۶۳۷ : چند روزی می برد بخت بد از کوی توام

شمارهٔ ۶۳۸ : به ناز برمشکن چون نیازمند توییم

شمارهٔ ۶۳۹ : چنین کافتاده دور از جان خویشم

شمارهٔ ۶۴۰ : اگر چه پاره شد از غم هزار باره دلم

شمارهٔ ۶۴۱ : هر دم ار تیرت فتادی بر دلم

شمارهٔ ۶۴۲ : ای دلم از تو غرق خون دیده اشکبار هم

شمارهٔ ۶۴۳ : خواهد تنم ز آتش دل سوخت خانه هم

شمارهٔ ۶۴۴ : شکر خدا که شیخ نیم، شیخ زاده هم

شمارهٔ ۶۴۵ : جان داغ تو دارد جگر غرقه به خون هم

شمارهٔ ۶۴۶ : زهی رخسار و خطت آیت لطف و ستم با هم

شمارهٔ ۶۴۷ : زهی قدت نهال گلشن چشم

شمارهٔ ۶۴۸ : عاشقم بیچاره ام درمانده ام

شمارهٔ ۶۴۹ : ز فرقت تو چه گویم چه ناتوان شده‌ام

شمارهٔ ۶۵۰ : هر جا که کنم خانه همخانه تو را یابم

شمارهٔ ۶۵۱ : بادی که گذارش به سر کوی تو یابم

شمارهٔ ۶۵۲ : نه نامه ای که در آنجا نشان نام تو یابم

شمارهٔ ۶۵۳ : خواهم که دمی در قدم آن پسر افتم

شمارهٔ ۶۵۴ : به کعبه رفتم و زانجا هوای کوی تو کردم

شمارهٔ ۶۵۵ : خیالی بود یارب دوش یا در خواب می‌دیدم

شمارهٔ ۶۵۶ : خاک آن در که چو کحل بصرش می دارم

شمارهٔ ۶۵۷ : بسی سوزند ازان شمع دل افروزی که من دارم

شمارهٔ ۶۵۸ : گرچه بر دل ز غم عشق تو باری دارم

شمارهٔ ۶۵۹ : خوشم که رو به ملاقات یار خود دارم

شمارهٔ ۶۶۰ : هر شبی کز ماه مهرافروز خود یاد آورم

شمارهٔ ۶۶۱ : هر شب دم گرم از دل غمناک برآرم

شمارهٔ ۶۶۲ : چو می دور ازان لعل میگون خورم

شمارهٔ ۶۶۳ : دهی شراب که بر نغمه رباب خورم

شمارهٔ ۶۶۴ : وقت آن شد که ره دیر مغان برگیرم

شمارهٔ ۶۶۵ : من دلخسته هر دم بهر آن نازک بدن میرم

شمارهٔ ۶۶۶ : گهر کز وصف آن لبهای شکرخند می ریزم

شمارهٔ ۶۶۷ : من ای ساقی نه آنم کز می گلرنگ بگریزم

شمارهٔ ۶۶۸ : نام آن ماه ندانم ز که نامش پرسم

شمارهٔ ۶۶۹ : بس که درد سر ز فریاد و فغان خود کشم

شمارهٔ ۶۷۰ : شبها که داغ فرقت آن ماه می کشم

شمارهٔ ۶۷۱ : ما نه آن قومیم کز بار کسی گردن کشیم

شمارهٔ ۶۷۲ : خیز تا رخت به سر منزل انصاف کشیم

شمارهٔ ۶۷۳ : نیاساید کس از افغان من جایی که من باشم

شمارهٔ ۶۷۴ : چو نتوانم که بر خوان وصالت میهمان باشم

شمارهٔ ۶۷۵ : در دور لبت بی می و پیمانه نباشم

شمارهٔ ۶۷۶ : چو نتوانم که بر خاک کف پایش جبین مالم

شمارهٔ ۶۷۷ : ز زلف تو رگی با جان و دل پیوسته می بینم

شمارهٔ ۶۷۸ : من بی صبر و دل کان شکل زیباهر زمان بینم

شمارهٔ ۶۷۹ : چه حسن است این که گر هر دم رخت را صد نظر بینم

شمارهٔ ۶۸۰ : بود آیا که من آن شکل همایون بینم

شمارهٔ ۶۸۱ : به راه توسنش صد نازنین را خاک می بینم

شمارهٔ ۶۸۲ : چون مرا دولت آن نیست که دیدار تو بینم

شمارهٔ ۶۸۳ : ز عشقت سینه بی غم نبینم

شمارهٔ ۶۸۴ : بس که شب‌ها دور ازان گل خاک بر سر می‌کنم

شمارهٔ ۶۸۵ : روی تو غایب از نظر گل را تماشا چون کنم

شمارهٔ ۶۸۶ : جدا ز لاله رخ خود بهار را چه کنم

شمارهٔ ۶۸۷ : غم رخم زرد می کند چه کنم

شمارهٔ ۶۸۸ : کی بود یارب که رو در یثرب و بطحا کنم

شمارهٔ ۶۸۹ : هر زمان گویم که مهر او ز دل بیرون کنم

شمارهٔ ۶۹۰ : من که با یاد رخت آن آستان مسکن کنم

شمارهٔ ۶۹۱ : هر زمانت پیش چشم خود تخیل می‌کنم

شمارهٔ ۶۹۲ : آرزوی دل خونین جگرانت خوانم

شمارهٔ ۶۹۳ : از عشق تبرا چه کنم چون نتوانم

شمارهٔ ۶۹۴ : تا با تو من دلشده یکجا ننشینم

شمارهٔ ۶۹۵ : سوی صحرا نی پی عیش و تماشا می روم

شمارهٔ ۶۹۶ : گر همی‌باشم به کنج خانه شیدا می‌شوم

شمارهٔ ۶۹۷ : از هر که نامت ای بت غماز بشنوم

شمارهٔ ۶۹۸ : اگر به کوی تو یک شب سری به خشت نهم

شمارهٔ ۶۹۹ : هر شب به پاسبان تو جان در میان نهم

شمارهٔ ۷۰۰ : من کیم تا رو به آن رخساره زیبا نهم

شمارهٔ ۷۰۱ : کی بود کی که ازین سوز درون باز رهم

شمارهٔ ۷۰۲ : هر دم ز تو بر سینه صد داغ جفا خواهم

شمارهٔ ۷۰۳ : چو نبود روی جانان دیدهٔ روشن نمی‌خواهم

شمارهٔ ۷۰۴ : هر صبح خروشی ز دل تنگ برآریم

شمارهٔ ۷۰۵ : از چشم خوابناک تو بی خواب مانده ایم

شمارهٔ ۷۰۶ : دمی نگذرد کز غمت خون نگریم

شمارهٔ ۷۰۷ : به عارض تو ز ماه تمام چون گویم

شمارهٔ ۷۰۸ : بیا ای اشک تا بر روزگار خویشتن گریم

شمارهٔ ۷۰۹ : زلف تو عمر ماست می گویم

شمارهٔ ۷۱۰ : جز آنکه مهر تو را جا به جان خود کردیم

شمارهٔ ۷۱۱ : به دیده ای که ز راه تو خار و خس چینم

شمارهٔ ۷۱۲ : کجا باشد چو تو شوخی کماندار و کمند افکن

شمارهٔ ۷۱۳ : همچو نقطه خال آن شیرین دهن

شمارهٔ ۷۱۴ : آن کان حسن بود و نبود از جهان نشان

شمارهٔ ۷۱۵ : بیا ای ساقی مهوش بده جام می رخشان

شمارهٔ ۷۱۶ : تو در پرده نهان ای کعبه جان

شمارهٔ ۷۱۷ : بناز ای چشم شوخت فتنه خوبان ترکستان

شمارهٔ ۷۱۸ : هر کس که بیند آن لعل خندان

شمارهٔ ۷۱۹ : چند ز آشوب می فتنه برانگیختن

شمارهٔ ۷۲۰ : چند از دگران وصف جمال تو شنیدن

شمارهٔ ۷۲۱ : ای شه تنگ قبایان مه زرین کمران

شمارهٔ ۷۲۲ : بگشاد نقاب از رخ گل باد بهاران

شمارهٔ ۷۲۳ : شد وزان سوی رزان باد خزان باز وزان

شمارهٔ ۷۲۴ : بودم آن روز درین میکده از دُردکشان

شمارهٔ ۷۲۵ : ای خاک نعل توسن تو تاج سرکشان

شمارهٔ ۷۲۶ : نه زهد آید مرا مانع ز بزم عشرت اندیشان

شمارهٔ ۷۲۷ : فزاید ز خط حسن نازک عذاران

شمارهٔ ۷۲۸ : ای همه سیمبران سنگ تو بر سینه زنان

شمارهٔ ۷۲۹ : حکایت کرد باد از گل، گل از پیراهن جانان

شمارهٔ ۷۳۰ : زهی ابرویت قبله پاک دینان

شمارهٔ ۷۳۱ : موسم عید و بهار خرم و شاه جهان

شمارهٔ ۷۳۲ : کنا شئون ذاتک فی وحدة البطون

شمارهٔ ۷۳۳ : ای به رخت هر نفس مهر دل ما فزون

شمارهٔ ۷۳۴ : دل چشمه چشمه شد ز خدنگ تو و کنون

شمارهٔ ۷۳۵ : ز درد تا شده چشمت چو اشک ما گلگون

شمارهٔ ۷۳۶ : تبارک الله ازین شکل و شیوه موزون

شمارهٔ ۷۳۷ : ای با لب تو طوطی شیرین زبان زبون

شمارهٔ ۷۳۸ : صوفی چه فغان است که من این الی این

شمارهٔ ۷۳۹ : ای ز خورشید رخت تا ماه بعد المشرقین

شمارهٔ ۷۴۰ : بیا ای اهل دل را قرة العین

شمارهٔ ۷۴۱ : ای ز لعلت کامجو روح الامین

شمارهٔ ۷۴۲ : ترک شهر آشوب من زینسان که شد صحرانشین

شمارهٔ ۷۴۳ : مشو سنگین دلا مشغول چوگان باختن چندین

شمارهٔ ۷۴۴ : کشیده بود مه از حسن سر به چرخ برین

شمارهٔ ۷۴۵ : پس از مردن به خاک من گذر کن غمگذار من

شمارهٔ ۷۴۶ : ای ز عشقت صد بلا بر جان غم پرورد من

شمارهٔ ۷۴۷ : روزی که می سرشت فلک آب و خاک من

شمارهٔ ۷۴۸ : نوبهاران که دمد شاخ گلی از گل من

شمارهٔ ۷۴۹ : زان خط کرام الکاتبین تا خواند حسب حال من

شمارهٔ ۷۵۰ : با یار کوچ کرده که گوید پیام من

شمارهٔ ۷۵۱ : ای ز تو کوه کوه غم بر دل مبتلای من

شمارهٔ ۷۵۲ : ای خاک پای توسنت افزوده آب روی من

شمارهٔ ۷۵۳ : نگار شوخ چشم تیز خشم تندخوی من

شمارهٔ ۷۵۴ : کس وصالت چنین نخواست که من

شمارهٔ ۷۵۵ : ای غمت شادکامی دل من

شمارهٔ ۷۵۶ : چه کمر بسته ای به کین با من

شمارهٔ ۷۵۷ : صوفی متاع صومعه رهن شراب کن

شمارهٔ ۷۵۸ : عاشقان را قوت جان از لعل شکرخند کن

شمارهٔ ۷۵۹ : پیاده سوی چمن سرو من گذار مکن

شمارهٔ ۷۶۰ : ای دیده بشنو گفت من نظاره آن رو مکن

شمارهٔ ۷۶۱ : با اسیران ای رقیب آغاز بدخویی مکن

شمارهٔ ۷۶۲ : بنمای رخ که مطلع صبح صفاست این

شمارهٔ ۷۶۳ : بیمار غمت را نفس بازپس است این

شمارهٔ ۷۶۴ : مهی از راه برآمد نه که افزون ز مه است این

شمارهٔ ۷۶۵ : هر سو مرو جولان کنان چابک سوارا بیش ازین

شمارهٔ ۷۶۶ : مردم شکارا کین مجو با دوستداران بیش ازین

شمارهٔ ۷۶۷ : این منم یارب ز درد عاشقی زار این چنین

شمارهٔ ۷۶۸ : الله الله کیست مست باده ناز این چنین

شمارهٔ ۷۶۹ : بیا جانا دل پر درد من بین

شمارهٔ ۷۷۰ : قبای ناز درپوش و نیاز پادشاهان بین

شمارهٔ ۷۷۱ : طره شبرنگ و جعد مشکسای خویش بین

شمارهٔ ۷۷۲ : جلوه آن شوخ و جولان سمند او ببین

شمارهٔ ۷۷۳ : ای به رخسار چو مه چشم و چراغ دگران

شمارهٔ ۷۷۴ : من و فکر تو چه بینم به جمال دگران

شمارهٔ ۷۷۵ : دل به جان درمانده وان جان جهان با دیگران

شمارهٔ ۷۷۶ : هر بامداد کان مه راند سواره بیرون

شمارهٔ ۷۷۷ : مرو زین چشم تر ای اشک خونین دمبدم بیرون

شمارهٔ ۷۷۸ : باز ترکش بسته آن ترک سوار آمد برون

شمارهٔ ۷۷۹ : بازم اندیشه یاری ست که گفتن نتوان

شمارهٔ ۷۸۰ : یافتن پیش تو راهی نتوان

شمارهٔ ۷۸۱ : ای فلک تا کی دل و جان خرابی سوختن

شمارهٔ ۷۸۲ : گرچه تنگ آمد دل از فکر محال انگیختن

شمارهٔ ۷۸۳ : ز نعل مرکب تو بر زمین نشان دیدن

شمارهٔ ۷۸۴ : مرا تا کی ز کشتن بیم کردن

شمارهٔ ۷۸۵ : برون ران ای سوار شوخ و قلب صد سپه بشکن

شمارهٔ ۷۸۶ : بیا وز لب لعل جامم بگردان

شمارهٔ ۷۸۷ : شدم بهر تو خاک راه خوبان

شمارهٔ ۷۸۸ : هر چند بینی عالمی صید کمند خویشتن

شمارهٔ ۷۸۹ : آمدم در دل اساس عشق محکم هم چنان

شمارهٔ ۷۹۰ : چو نای بر دل من تنگ شد فضای جهان

شمارهٔ ۷۹۱ : پرده ز رخ برفکن جامه جان چاک کن

شمارهٔ ۷۹۲ : مگر وزید نسیمی ز سرو سیمبر من

شمارهٔ ۷۹۳ : تو جان پاکی سر به سر نی آب و خاک ای نازنین

شمارهٔ ۷۹۴ : با این جمال همدم مستان عشق شو

شمارهٔ ۷۹۵ : تا خم چرخ کهن باشد و جام مه نو

شمارهٔ ۷۹۶ : ای به دلم گرفته جا دمبدم از نظر مرو

شمارهٔ ۷۹۷ : یشهد الله اینما یبدو

شمارهٔ ۷۹۸ : شبی چون مه نمودی روی نیکو

شمارهٔ ۷۹۹ : ز هر سو بدانند و رویت نکو

شمارهٔ ۸۰۰ : دلا کام از لبش با چشم تر جو

شمارهٔ ۸۰۱ : گر سرم خاک گشت بر در تو

شمارهٔ ۸۰۲ : چون نیست بخت آنکه من یک دم شوم همراز تو

شمارهٔ ۸۰۳ : زینسان که خو گرفت دلم با وصال تو

شمارهٔ ۸۰۴ : شاه خوبانی و ترکان خطا هندوی تو

شمارهٔ ۸۰۵ : روی برتابی ز من هرگه که بینم سوی تو

شمارهٔ ۸۰۶ : چون به مسجد بینمت ای قبله من روی تو

شمارهٔ ۸۰۷ : من کیستم که چشم گشایم به روی تو

شمارهٔ ۸۰۸ : گر به خطا کنم نگه یک سر مو به روی تو

شمارهٔ ۸۰۹ : داری به جان من کمین ای من کمین هندوی تو

شمارهٔ ۸۱۰ : ای دل و دیده هر دو خانه تو

شمارهٔ ۸۱۱ : تو آن مهی که برد خجلت آفتاب از تو

شمارهٔ ۸۱۲ : زهی چشم جهان بین روشن از تو

شمارهٔ ۸۱۳ : من برنخواهم داشت دل از مهر یاری همچو تو

شمارهٔ ۸۱۴ : ای دل من صید دام زلف تو

شمارهٔ ۸۱۵ : گر به پای سرو بخرامد قد رعنای او

شمارهٔ ۸۱۶ : آن ترک نیم مست که جان شد خراب او

شمارهٔ ۸۱۷ : غمزه ات کز سعی چشم است این همه بیداد او

شمارهٔ ۸۱۸ : یارب از جانم ببر مهر مه رخسار او

شمارهٔ ۸۱۹ : حبذا پیر مغان کز فیض جام پاک او

شمارهٔ ۸۲۰ : مرغ جان کردی هوای دانه های خال او

شمارهٔ ۸۲۱ : آن سرو که شادند جهانی به غم او

شمارهٔ ۸۲۲ : نامه سربسته آمد غنچه و مضمون او

شمارهٔ ۸۲۳ : بریز ای هجر خونم چند سوزی جان من بی او

شمارهٔ ۸۲۴ : می رود عمر گرانمایه و ما غافل ازو

شمارهٔ ۸۲۵ : چرخ اخضر کز دو چشم خاست موج خون در او

شمارهٔ ۸۲۶ : ای ز ابروانت متصل عشاق را محراب دو

شمارهٔ ۸۲۷ : دو نرگس تو که مستند و ناتوان هر دو

شمارهٔ ۸۲۸ : ای اشک سرخ دمبدم از چشم تر مرو

شمارهٔ ۸۲۹ : ای پیر گشته بهر جوانان ز ره مرو

شمارهٔ ۸۳۰ : خوی که تو را ز تاب می ریخته از جبین فرو

شمارهٔ ۸۳۱ : ای جاودان به صورت اعیان برآمده

شمارهٔ ۸۳۲ : گشاد از چهره مشکین برقع آن مه

شمارهٔ ۸۳۳ : به لطف قد ره دلها زد آن مه

شمارهٔ ۸۳۴ : ای ز همه صورت خوب تو به

شمارهٔ ۸۳۵ : سیب زنخدان تو را به ز به

شمارهٔ ۸۳۶ : میوه باغ بهشت بلکه ازان نیز به

شمارهٔ ۸۳۷ : ز هر طرف که درآمد گشاده رخ آن ماه

شمارهٔ ۸۳۸ : آب چشمم تا به ماهی رفت و آهم تا به ماه

شمارهٔ ۸۳۹ : اینک سوار می رسد آن ترک کج کلاه

شمارهٔ ۸۴۰ : آن دو رخ را که نبینیم مگر ماه به ماه

شمارهٔ ۸۴۱ : همچو شمعم به زبان شعله زند آتش آه

شمارهٔ ۸۴۲ : حلقه زلفش گشاد باد سحرگاه

شمارهٔ ۸۴۳ : رمید آن آهوی مشکین ز من آه

شمارهٔ ۸۴۴ : دلم شبها کشد زان دام زلف آه

شمارهٔ ۸۴۵ : ای بر سریر حسن جم آیین و کی شکوه

شمارهٔ ۸۴۶ : منع سماع نغمه نی می کند فقیه

شمارهٔ ۸۴۷ : حدیث جم و جام لاغ است و لابه

شمارهٔ ۸۴۸ : آن که بالای تو را افراخته

شمارهٔ ۸۴۹ : ای خطت نقشی ز نو انگیخته

شمارهٔ ۸۵۰ : رسید از ره آن شاه خوبان پیاده

شمارهٔ ۸۵۱ : منم ز مهر تو شبها به فکر ماه فتاده

شمارهٔ ۸۵۲ : زهی رویت ز هر رویی نموده

شمارهٔ ۸۵۳ : آن شیخ چه دیده ست که در خانه خزیده

شمارهٔ ۸۵۴ : مرا دلی ست به صد گونه درد پرورده

شمارهٔ ۸۵۵ : میفکن به روز دگر قتل بنده

شمارهٔ ۸۵۶ : ای گشته دلم هزار باره

شمارهٔ ۸۵۷ : آن شوخ رسید اینک و خلقی به نظاره

شمارهٔ ۸۵۸ : گوید نگار من چو ز هجران کنم گله

شمارهٔ ۸۵۹ : ساقی بیا که دارد اکنون به کف پیاله

شمارهٔ ۸۶۰ : گر بنالم ز دل خاره برآید ناله

شمارهٔ ۸۶۱ : خوشا می از کف آن ماه چارده ساله

شمارهٔ ۸۶۲ : سلام الله ما ناحت حمامه

شمارهٔ ۸۶۳ : قبول خاص طلب چند بهر خاطر عامه

شمارهٔ ۸۶۴ : تعالی الله زهی شاه یگانه

شمارهٔ ۸۶۵ : مغنی به آواز چنگ و چغانه

شمارهٔ ۸۶۶ : منم امروز و اشک دانه دانه

شمارهٔ ۸۶۷ : شدم ز مدرسه و خانقاه بیگانه

شمارهٔ ۸۶۸ : گهی بوسم به مستی پای خم گه دست پیمانه

شمارهٔ ۸۶۹ : آیینه باش و عکس رخش بین در آینه

شمارهٔ ۸۷۰ : باری دگرم کش به جفا داغ به سینه

شمارهٔ ۸۷۱ : رسید یار طریق جفا رها کرده

شمارهٔ ۸۷۲ : رسید ترک من از تاب می عرق کرده

شمارهٔ ۸۷۳ : منم چو صبح ز شوق تو جامه شق کرده

شمارهٔ ۸۷۴ : رخت که همچو گل از تاب می عرق کرده

شمارهٔ ۸۷۵ : منم اکنون به سر کوی وفا خاک شده

شمارهٔ ۸۷۶ : یا رب این منشور اقبال از کجا واصل شده

شمارهٔ ۸۷۷ : تا بسته ای به طره عنبرفشان گره

شمارهٔ ۸۷۸ : ای سر زلف تو گره بر گره

شمارهٔ ۸۷۹ : ای طره تو خم خم و گیسو گره گره

شمارهٔ ۸۸۰ : باز آی و مرهمی به دل ریش خسته نه

شمارهٔ ۸۸۱ : بر برگ گل رقم ز خط عنبرین منه

شمارهٔ ۸۸۲ : هر کس که نیست زنده به عشق تو مرده به

شمارهٔ ۸۸۳ : ساقیا صاف می عیش به خودکامان ده

شمارهٔ ۸۸۴ : ای غمت هر لحظه جان ناتوانی سوخته

شمارهٔ ۸۸۵ : دل کان میان نازک با خود خیال بسته

شمارهٔ ۸۸۶ : ای به قصد ملک دل حسنت سپاه آراسته

شمارهٔ ۸۸۷ : کی بود جانم ز بند غم رهایی یافته

شمارهٔ ۸۸۸ : ای بی تو ز دیده خواب رفته

شمارهٔ ۸۸۹ : کیست می آید قبا پوشیده دامن بر زده

شمارهٔ ۸۹۰ : برفت آن ماه و ما را در دل از وی صد هوس مانده

شمارهٔ ۸۹۱ : نشاید ای مه خورشید رخ تو را روزه

شمارهٔ ۸۹۲ : خوش آن دو یار که دل صاف کرده چون شیشه

شمارهٔ ۸۹۳ : چشم نگشایی ز ناز آخر چه ناز است این همه

شمارهٔ ۸۹۴ : گشاد گنج جواهر به بوستان ژاله

شمارهٔ ۸۹۵ : اشکی که تو را بر گل رخسار دویده

شمارهٔ ۸۹۶ : بی منت کس راست نشد زان قد و بالا

شمارهٔ ۸۹۷ : عشق جانان نهاد خوان بلا

شمارهٔ ۸۹۸ : ای تو را رخ فتنه و بالا بلا

شمارهٔ ۸۹۹ : زان تازه خط سبز که بر لب فزوده‌ای

شمارهٔ ۹۰۰ : بازم طفیل خیل سگان نام برده ای

شمارهٔ ۹۰۱ : حسن خویش از روی خوبان آشکارا کرده‌ای

شمارهٔ ۹۰۲ : ای سرو راستین که کُلَهْ کج نهاده‌ای

شمارهٔ ۹۰۳ : ای کزان آرام جانها مانده تنها زنده ای

شمارهٔ ۹۰۴ : ای که مرا به صد جفا سینه فگار کرده ای

شمارهٔ ۹۰۵ : جانا چه شد که چنگ جفا ساز کرده ای

شمارهٔ ۹۰۶ : رخ برافروخته ای ماه منور شده ای

شمارهٔ ۹۰۷ : الله الله چه نازنین شده‌ای

شمارهٔ ۹۰۸ : شب‌ها من و خیال تو و کنج خانه‌ای

شمارهٔ ۹۰۹ : ای تو را چون من به هر ویرانه‌ای دیوانه‌ای

شمارهٔ ۹۱۰ : گفتمش با لعل جان بخش از مسیحا کم نیی

شمارهٔ ۹۱۱ : لذت عشق فرو رفت مرا در رگ و پی

شمارهٔ ۹۱۲ : ز شیخ چله نشین دور باش و چله وی

شمارهٔ ۹۱۳ : چند گردم بهر لیلی گرد حی

شمارهٔ ۹۱۴ : نشان نبود ز عهد الست و قول بلی

شمارهٔ ۹۱۵ : ای صورت زیبای تو مجموعه معنی

شمارهٔ ۹۱۶ : نسیم صبحدم ای روح بخش روح فزای

شمارهٔ ۹۱۷ : وای من وای من ز عشق تو وای

شمارهٔ ۹۱۸ : ساختم چشم راست بهر تو جای

شمارهٔ ۹۱۹ : بگشای ساقیا به لب شط سر سبوی

شمارهٔ ۹۲۰ : نشان جام جم و آب خضر می طلبی

شمارهٔ ۹۲۱ : زارم از فرقت شیرین دهنی نوش لبی

شمارهٔ ۹۲۲ : ای بر سمن از سنبل تر بسته نقابی

شمارهٔ ۹۲۳ : به شهر نیکوان مسکین غریبی

شمارهٔ ۹۲۴ : عاشق و رندم و خراباتی

شمارهٔ ۹۲۵ : همچو مه طالع شدی در دیده منزل ساختی

شمارهٔ ۹۲۶ : دل ز مهر دیگران برداشتی

شمارهٔ ۹۲۷ : ساقی بیا که به ز خودی عشق و بی خودی

شمارهٔ ۹۲۸ : مرید توام زان که جان را مرادی

شمارهٔ ۹۲۹ : هوای نیکوان عیش است و شادی

شمارهٔ ۹۳۰ : به یمن سایه چتر فلک سای خداوندی

شمارهٔ ۹۳۱ : در لباس نیلگون تا جلوه کردی ای پری

شمارهٔ ۹۳۲ : ای که از شاخ گل لطیف تری

شمارهٔ ۹۳۳ : به روی من از لطف بگشا دری

شمارهٔ ۹۳۴ : ای مرغ سحر چند کنی ناله و زاری

شمارهٔ ۹۳۵ : مرا بر دل است از تو چون کوه باری

شمارهٔ ۹۳۶ : کیم من بیدلی بی اعتباری

شمارهٔ ۹۳۷ : مرا بس بر سر میدان عشاق این سرافرازی

شمارهٔ ۹۳۸ : زهی از خط سبزت تازه رسم فتنه انگیزی

شمارهٔ ۹۳۹ : الله الله چه شوخ دیده کسی

شمارهٔ ۹۴۰ : ای که جز قتل محبان هنری نشناسی

شمارهٔ ۹۴۱ : لی حبیب عربی مدنی قرشی

شمارهٔ ۹۴۲ : با هر که غیر ماست چو شیر و شکر خوشی

شمارهٔ ۹۴۳ : گهی در دل گهی در دیده باشی

شمارهٔ ۹۴۴ : باشد از شوب ریا مشرب رندان صافی

شمارهٔ ۹۴۵ : خسته زخم عشقم ای ساقی

شمارهٔ ۹۴۶ : صدای آن غژکم کشت و شکل آن غژکی

شمارهٔ ۹۴۷ : ای ز خورشید جمالت ماه را شرمندگی

شمارهٔ ۹۴۸ : ای فسون چشم مستت مایه دیوانگی

شمارهٔ ۹۴۹ : نه خرد راست قصوری و نه دین را خللی

شمارهٔ ۹۵۰ : نه غزالی که سرایم به خیالش غزلی

شمارهٔ ۹۵۱ : می زد صفیر شوق خزان دیده بلبلی

شمارهٔ ۹۵۲ : زهی دور زلفت به هر چین دلی

شمارهٔ ۹۵۳ : به هر زمین که نشانی ز خیمه لیلی

شمارهٔ ۹۵۴ : سر تا به قدم غرقه دریای زلالی

شمارهٔ ۹۵۵ : ای مظهر حسن لایزالی

شمارهٔ ۹۵۶ : ز مشک تر خطی داری و خالی

شمارهٔ ۹۵۷ : ای باغ حسن را جمال تو خرمی

شمارهٔ ۹۵۸ : دارند جان و دل به تو هر یک تظلمی

شمارهٔ ۹۵۹ : ارید بسط غرامی الیک بعد سلامی

شمارهٔ ۹۶۰ : سینه روزن روزن است از ناوک صیدافکنی

شمارهٔ ۹۶۱ : آخر ای سرو خرامان ز کدامین چمنی

شمارهٔ ۹۶۲ : ای مرا از عشق تو در کار خود حیرانیی

شمارهٔ ۹۶۳ : خوش آنکه وارهاند ما را ز ما زمانی

شمارهٔ ۹۶۴ : وقت گل می و مطرب دولتیست تا دانی

شمارهٔ ۹۶۵ : تو شمع مجلس انسی و شاه عالم جانی

شمارهٔ ۹۶۶ : هر چند ز چشم ما نهانی

شمارهٔ ۹۶۷ : ای فتنه چشم تو جهانی

شمارهٔ ۹۶۸ : به کوی می فروشان خرده بینی

شمارهٔ ۹۶۹ : نی کیست همدمی شده از خویشتن تهی

شمارهٔ ۹۷۰ : به فکرت خواستم کز سر وحدت یابم آگاهی

شمارهٔ ۹۷۱ : ز چشمت چشم آن دارم که گاهی

شمارهٔ ۹۷۲ : هر نازنین که بینم جولان کنان به راهی

شمارهٔ ۹۷۳ : ای که در پرده به بازار جهان می آیی

شمارهٔ ۹۷۴ : هر لحظه جمال خود نوع دگر آرایی

شمارهٔ ۹۷۵ : عجب مطبوع و موزونی عجب زیبا و رعنایی

شمارهٔ ۹۷۶ : دل برد ز من فتنه گری عشوه نمایی

شمارهٔ ۹۷۷ : ای ز خاک قدمت چشم مرا بینایی

شمارهٔ ۹۷۸ : شنیده ام که ز من یاد کرده ای جایی

شمارهٔ ۹۷۹ : گر بدانی که چها می کشم از درد جدایی

شمارهٔ ۹۸۰ : از سبزه بر گل خط می فزایی

شمارهٔ ۹۸۱ : سینه ام را چاک کن وآنجا درآی

شمارهٔ ۹۸۲ : هر سر مو بر دل من گر زبانی داشتی

شمارهٔ ۹۸۳ : گفتی بگوی عاشق و بیمار کیستی!

شمارهٔ ۹۸۴ : در دل چاکم درون از چشم روشن آمدی

شمارهٔ ۹۸۵ : کاش من بیدل از سگان تو بودی

شمارهٔ ۹۸۶ : من آواره را گر دل به جای خویشتن بودی

شمارهٔ ۹۸۷ : شنیده ام که به گلچهره ای نظر داری

شمارهٔ ۹۸۸ : اگر چه در لب جانبخش انگبین داری

شمارهٔ ۹۸۹ : ز شهر تن نکنی دل به ملک جان نرسی

شمارهٔ ۹۹۰ : ای غمت آرزوی جان کسی

شمارهٔ ۹۹۱ : ای سرشک من ز لعلت با می گلگون یکی

شمارهٔ ۹۹۲ : ای دو چشمت در ستیز و کین یکی

شمارهٔ ۹۹۳ : خیل بتان برون ز شمار است و شه یکی

شمارهٔ ۹۹۴ : بر سر آن کو سر من خاک بودی کاشکی

شمارهٔ ۹۹۵ : قسم به صفوت جام و صفای جوهر می

شمارهٔ ۹۹۶ : ای به بالا همانک می دانی

شمارهٔ ۹۹۷ : آسوده دلا حال دل زار چه دانی

شمارهٔ ۹۹۸ : با همه سنگدلان ساغر گلرنگ زنی

شمارهٔ ۹۹۹ : گاهی ز هجر چشم مرا خون فشانی کنی

شمارهٔ ۱۰۰۰ : تا کیم خاطر آسوده به غم رنجه کنی

شمارهٔ ۱۰۰۱ : هر دم به دیده دگری خانه می کنی

شمارهٔ ۱۰۰۲ : جانا چه شد که پرسش یاران نمی کنی

شمارهٔ ۱۰۰۳ : تا کی از خلق اسیر غم بیهوده شوی

شمارهٔ ۱۰۰۴ : بازم ز دیده ای گل خندان چه می روی

شمارهٔ ۱۰۰۵ : از مهر ما متاب رخ ای ترک ماهروی

شمارهٔ ۱۰۰۶ : اگر وصف مه می کنم مه تویی

شمارهٔ ۱۰۰۷ : نازنینا ز نیاز شبم آگاه تویی

شمارهٔ ۱۰۰۸ : با چنین قامت و بالا که تویی

شمارهٔ ۱۰۰۹ : این چنین خوب و نازنین که تویی

شمارهٔ ۱۰۱۰ : بس که در جان فگار و چشم بیدارم تویی

شمارهٔ ۱۰۱۱ : ای صبا گر یاد مهجوران ناشادش دهی

شمارهٔ ۱۰۱۲ : اغیار را مدام می از جام زر دهی

شمارهٔ ۱۰۱۳ : ای عمر گرانمایه و ای جان گرامی

شمارهٔ ۱۰۱۴ : هر قطره می لعل که ریزد به زمینی

شمارهٔ ۱۰۱۵ : هر زمان از دور رخ بنمایی و پنهان شوی