شمارهٔ ۷۳۷

هوش مصنوعی: تو با لب‌های خود مانند طوطی شیرین‌زبان، به آن زیبایی صحبت می‌کنی و قدرتی که در دستانت هست، از چنگ من می‌گریزد.

هوش مصنوعی: من به خاطر لطف و توجه تو عادت کرده‌ام، پس لطفا به راحتی از کنار ما نگذری و بی‌توجهی نکن.

هوش مصنوعی: اگر به سنگ سختی ضربه بزنی، در دل من که پر از درد و ستم است، جز جواهر نیاز چیزی نخواهی یافت.

هوش مصنوعی: دلم پر از غم است و به خاطر آن، هرچند که تشنه هستم، به راه می‌روم. اشک‌هایم با شدت از چشمانم سرازیر شده و چهره‌ام را خیس کرده است.

هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی ای دل، خیمه آرزوهایت را برپا کنی، باید از آن مو (یی که اشاره به زیبایی دارد)، طنابش را بگیری و از آن قد (یعنی قامت زیبا)، ستون خیمه‌ات را بسازی.

هوش مصنوعی: در دنیای عشق، جایگاه‌های بزرگ و کوچک وجود دارد. نیکان و توانگران به چیزهای ارزشمند و عالی تمایل دارند، در حالی که به چیزهای بی‌ارزش نیز گرایش دارند.

هوش مصنوعی: وقتی که عشق در دل انسان رخنه می‌کند، علم و دانایی فرد را به حالت جنون می‌کشاند و باعث می‌شود که فرهیختگان نیز در این مساله دچار مشکلاتی شوند.