شمارهٔ ۶۱۶

هوش مصنوعی: وقتی نمی‌توانم با آن یار زیبا باشم، از دور به چشمانش حسرت می‌خورم.

هوش مصنوعی: گاه ممکن است که به دور از خاک تو باشم، اما امیدوارم جز در زیر زمین جایی نداشته باشم.

هوش مصنوعی: دولت و خوشبختی من وابسته به لب‌های زیبای توست، و تصور می‌کنم که این خط بر روی آن لبه‌ها، نقش و نگار نگین من است.

هوش مصنوعی: در دل خودت جا داشته باش که نمی‌توانم آتش درونم را تحمل کنم وقتی تو در کنارم نیستی.

هوش مصنوعی: من مانند مژه بر سر چشمانم، خاشاک و خارهایی را که از راه تو به دست می‌آورم، جا خواهم داد.

هوش مصنوعی: وقتی که می‌خواهم در آرامش استراحت کنم، می‌دانم که یک درد و رنج بزرگ مانند جدایی در انتظار من است.

هوش مصنوعی: نگو که از این در برو، چرا که من کوچک‌ترین خدمتگزار تو هستم و در پایان کارهایت، فقط سگ‌هایت را به تو می‌سپارم.