شمارهٔ ۷۷۸

هوش مصنوعی: سوار ترک که تیرهایش را آماده کرده، به دنبال شکار آمده و من فدای او می‌شوم.

هوش مصنوعی: او می‌خواهد جهانی را به دام خود بیاورد، وگرنه برای چه به تیر و کمان نیاز دارد که از خانه خارج شود؟

هوش مصنوعی: ای خدا، دیشب با چه کسی نوشیدنی خوردم که امروز این چشمان خواب‌آلود و سر سنگین از خواب بیدار شده‌ام؟

هوش مصنوعی: اگر بهار نمی‌رسد، ای عاشق شیدا، نگران نباش؛ چون اکنون گلی تازه و زیباتر از صد بهار، سر از خاک بیرون آورده است.

هوش مصنوعی: هر کسی که روزی به محل زندگی او برود، به خاطر عشق و آتش دل عاشقان با دلی آکنده از درد و چشمی پر از اشک از آنجا خارج می‌شود.

هوش مصنوعی: اگرچه در دلش غم و اندوهی وجود ندارد، ولی صداهایی از دلش که ناشی از رنج و درد است، مانند ناله و آه، از درونش به بیرون می‌آید و بر دل سنگی جا می‌گیرد.

هوش مصنوعی: دیشب در حال قدم زدن بودم که ناگهان به در ورود یک مکان رسیدم. احساس می‌کردم که در آنجا چقدر زیبایی وجود دارد و هر چه بیشتر در آنجا می‌ماندم، بیشتر جذب می‌شدم. اما نهایتاً، خاری از گل‌ها یا طبیعت به من آسیب رساند و ناچار شدم آنجا را ترک کنم.

هوش مصنوعی: سال‌ها به در خانه‌اش سر گذاشتم و در انتظار او ماندم، اما او نیامد. با این حال، دل من از انتظارش به تنگ آمده و آرامش خود را از دست داد.

هوش مصنوعی: این بدن خسته و فرسوده، تکه‌ای از خاک است. کاش در مسیر آمدن آن سوار چابک، قرار می‌گرفت.