شمارهٔ ۶۳۹

هوش مصنوعی: من به شدت از خودم دور افتاده‌ام و حالتی عجیب و گیج‌کننده دارم، و نمی‌دانم چگونه همچنان زنده‌ام.

هوش مصنوعی: اگر به وصالم نرسی، زنده‌ام از این بابت که می‌بینی چقدر به خاطر جدایی‌ام رنج می‌برم.

هوش مصنوعی: زخم‌های من آن‌قدر عمیق و دردناک هستند که هر مرهمی نمی‌تواند آن‌ها را التیام بخشد. من از تیرهای دردناک خودم رنج می‌برم.

هوش مصنوعی: تو دل و جان و فکر مرا از من ربودی و از این لحظه به غم ایمان خودم مشغول هستم.

هوش مصنوعی: از اشک‌هایم خانه‌ام ویران شده و چشم‌هایم همیشه گریان است.

هوش مصنوعی: من مثل سگی هستم که دور سفره نشسته و از صاحبش می‌خواهد که استخوانی به او بدهد. حالا تو که مهمان من هستی، چرا بر سفره‌ من نمی‌نشینی و از داشته‌هایم بهره‌مند نمی‌شوی؟

هوش مصنوعی: من در مقابل آن در فریاد زدم که از شرّ ناله‌های خودم، به من جامی ندهید.