شمارهٔ ۷۶۷

هوش مصنوعی: من هستم، ای پروردگار، به خاطر درد عاشقی زار و غمگین. امیدوارم هیچ‌کس در این دنیا گرفتار چنین حالتی نشود.

هوش مصنوعی: ای کسی که حالا تو را می‌بینم، دل من در دست توست. حال مرا ببین و نگذار دل من از دست برود، خواهش می‌کنم اینگونه رفتار نکن.

هوش مصنوعی: من نه به بخت خود بر روی یاری دست یافته‌ام و نه از یار خود امیدی به لطف دارم. آه من چون می‌زند، بخت من به گونه‌ای است که یار من نیز همین‌گونه است.

هوش مصنوعی: اگر شایسته محبت و وفا نیستم، حداقل به خاطر خداوند مرا از بدی‌هایم بی‌نصیب نگذار.

هوش مصنوعی: نور چشم من، چه اتفاقی افتاد که ما را به یکباره از نظر انداختی؟ گناه ما چه بود؟

هوش مصنوعی: من قلبم را به تو ندادم تا وقتی که از تو محبت و مهربانی دیدم. چه می‌دانستم که تو به این شکل ستمگری خواهی شد.

هوش مصنوعی: اگر کسی در عشق به خاطر قلمی زخم خورده باشد، چه راهی برای چاره‌اندیشی وجود دارد؟ عشق اگر این‌گونه باشد، بسیاری را خواهد کشت.