شمارهٔ ۷۲۱

هوش مصنوعی: ای پادشاه، لباس‌های تنگ بر تن کرده و با ماه‌گون خود، همچون کمرانی زیبا و دل‌انگیز، فرمانروایان با کج‌خلق و غمگین را خوشحال می‌کنی. تو خسرو شیرین و محبوب پسران هستی.

هوش مصنوعی: این بیت به بیان این موضوع می‌پردازد که افرادی که در دل خود کینه ندارند، می‌توانند به درد دل‌های دیگران گوش دهند و به آن‌ها تسکین دهند. آن‌ها کسانی هستند که با دیدی عمیق و از روی درک و تجربه، به مشکلات و غم‌های دیگران توجه می‌کنند.

هوش مصنوعی: تا کی باید به خاطر عشق تو با گریه و آه و ناله افتاده باشم؟ تا کی باید به در خانه‌ات بیایم و با صداهای رنج‌بار و ناله و دلسوزی، از درد و فراق شکایت کنم؟

هوش مصنوعی: به عاشق بی‌کسی نگاهی بینداز، چرا که در زندگی عاشقی هم رنج‌هایی وجود دارد و هم جوانب خوشایند.

هوش مصنوعی: در هنگام سحر، به یاد تو معذرت‌خواهی می‌کردم و از خود می‌پرسیدم که چرا تو، که مونس تنهایی و رفیق دل‌های رنجور هستی، اینگونه دوری.

هوش مصنوعی: من خودم را به عشق دیگران معروف می‌کنم تا کسانی که نمی‌دانند، داستان من و تو را نشنوند.

هوش مصنوعی: اگر دل تو به ما علاقه‌مند است و عاشق ما هستی، پس چه تفاوتی دارد اگر برای دیگران هم در عشق خود را مشهور کنی؟