شمارهٔ ۶۸۴

هوش مصنوعی: به خاطر دوری از آن گل، در شب‌ها بر سر خاک می‌ریزم و مثل سبزه‌ای که در صبح، از خاک بیرون می‌آید، من هم دوباره از این خاک بلند می‌شوم.

هوش مصنوعی: من از شدت شوق به زیبایی او در میان چمن به زمین می‌افتم و به هنگام سرزدن به گل، دامن گل را از اشک‌های دل خود مرطوب می‌کنم.

هوش مصنوعی: وقتی که قد او را در چمن نمی‌بینم، به یادش می‌روم و به تماشای سرو و صنوبرها می‌پردازم.

هوش مصنوعی: من با وجود اینکه اهل ملتم، دل به بت‌ها نمی‌زنم و با این حال، در کار آزر تلاش می‌کنم.

هوش مصنوعی: درد عشق تو، حالت خاکی و فروتنانه من را به مانند طلا ارزشمند کرده است. به عبارتی، وجود من را از خاک به طلا تبدیل می‌کند.

هوش مصنوعی: وقتی تو نزدیک می‌شوی، دیگر نمی‌توانم درست سخن بگویم، هرچند که همیشه با خودم هزاران حرف آماده کرده‌ام.

هوش مصنوعی: تو با ناز و عشوه خود مرا جذب می‌کنی و به خاطر سادگی‌ام، این حرف‌هایت را که مخصوص خودت است، حقیقت می‌پندارم.