شمارهٔ ۹۳۶

هوش مصنوعی: من کی هستم که در این دنای بی‌اعتباری و بی‌نصیب، مانند خاکساری و بی‌مقدار به نظر می‌رسم.

هوش مصنوعی: مانند برقی هستی که از گرمای دلش آتش را شعله‌ور می‌کند، و مانند شمعی که از سوز دلش در شب، زندگی را روشن می‌سازد.

هوش مصنوعی: در دل من غم عشق تو جای دارد و من به جز این هیچ کار و باری ندارم.

هوش مصنوعی: عاشقانه، روزگارم به خاطر عشق تو دچار آشفتگی و پریشانی شده است. از تو می‌خواهم این پریشانی را ببخشی.

هوش مصنوعی: از موهایت که آشفته و درهم است، کار من هم بیشتر به هم ریخته شده است. چرا بر دل من می‌کشی که به خاطر این آشفته‌گی برایت دل‌نگران هستم؟

هوش مصنوعی: اگر از من چیزی خورده‌ای، ایرادی به من نگیر، چرا که خردمندان هیچ نقصان و عیبی ندارند.

هوش مصنوعی: من در اینجا با چهره‌ای رنگ باخته و چشمانی پر از اشک، به حضور تو آمده‌ام تا شفاعتی بخواهم.

هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که من از خاک و زمین کمتر هستم و حیف است که از من بر دل پاک تو هیچ نشانه‌ای باقی نماند. به عبارتی دیگر، من نمی‌خواهم وجودم فقط با خاک و غبار یکی شود و تو هم هیچ چیزی از من تجربه نکنی.

هوش مصنوعی: با آرامش و خونسردی به زندگی خود ادامه بده، چرا که روزی از این تاریکی و غم به سوی روشنایی و شادی خواهی رفت.