شمارهٔ ۹۶۳

هوش مصنوعی: خوش به حال کسی که ما را از خودمان آزاد کند، در لحظه‌ای که روح ما روشن و آگاه باشد، چه اگر دوستی پیر و با معرفت باشد، چه جوانی زیبا و خوش رو.

هوش مصنوعی: این بیت به زیبایی و جذابیت ظاهری یک مکان اشاره دارد و به کمال و عمق معانی آن مکان نیز توجه دارد. در واقع، ظاهری زیبا و دلنشین با معنا و تجربه‌ای عمیق که آسایش را برای مردم به ارمغان می‌آورد، در اینجا توصیف شده است.

هوش مصنوعی: جز در حضور این افراد به هیچ وجه از خودمان آسایش و امنیت نمی‌يابیم. ای خدا، به ما رحم کن و اجازه بده که حتی برای یک لحظه از خودمان آسوده باشیم.

هوش مصنوعی: عشق و احساسات عمیق عاشقان به زبانی متفاوت نیاز دارد، اما متأسفانه در این شهر کسی نیست که آن را درک کند و با آن‌ها هم‌زبان باشد.

هوش مصنوعی: به جز عشق، هر چیزی که واعظ از بالای منبر بگوید را داستانی بی‌اساس بدان و او را کسی دان که فقط داستان می‌سراید.

هوش مصنوعی: مجنون و لیلی هر دو دیگر در کنار هم نیستند، اما از آن‌ها برای عاشقان داستانی خوشبخت و زیبا باقی مانده است.

هوش مصنوعی: می‌گویند چه کسی است که با این حال، عقل و دینش به هم ریخته است؟ او ماهی‌ست که کلاهش کج است و شوخی می‌کند، و در عین حال نکته‌سنجی می‌داند.