شمارهٔ ۵۴۰

هوش مصنوعی: دل من به شدت تحت تأثیر درد و رنجی است که از بی‌رحمی تو می‌کشم و هر کدام از این دردها همیشه با اندوه و غمی که برایم به همراه دارد، پیوند دارد.

هوش مصنوعی: روزگاری مرا به شگفتی می‌اندازد و در این ماجرا تنها کاری که می‌توانم بکنم این است که به تار زلف تو تکیه کنم.

هوش مصنوعی: در باریکی کمر تو سری وجود دارد که از درک و فهم افراد خارج است و در پشت لب‌های تو رمز و رازی نهفته است که بازگو نمی‌شود.

هوش مصنوعی: چه غم دارد اگر غمت به تدریج کم کم بیشتر شود؟ در دل همه، خوبی‌ها و بخشش‌های تو وجود دارد، چه این خوبی‌ها کم باشند و چه زیاد.

هوش مصنوعی: ای دوست، لطفاً به طور ناگهانی ما را به خاطر نادانی خود مجازات نکن. چرا که ما در دنیای پیچیده و فریبنده‌ای زندگی می‌کنیم و در عشق به معشوقان نیز دچار نادانی هستیم.

هوش مصنوعی: اگر سنگی از سوی نگهبان تو بر سرم بیفتد، به خاطر احترامی که برای تو قائل هستم، آن را با همان عزت و ارادت به عنوان تاجی بر سرم می‌نشانم.

هوش مصنوعی: قد او مانند درخت طوبی است؛ اگر فردا به یاد او جامی بنوشی، در پای درخت طوبی جا خواهی داشت. بنابراین، برای تو خوشبختی و سعادت خواهد بود.