شمارهٔ ۴۸۷

هوش مصنوعی: زن جوانی با ناز و لرزش می‌گذرد و دل‌های بسیاری را به درد می‌آورد. پشت سر او، عاشقانی به شدت داغان و به خون دل نشسته‌اند، به خاطر تیرهای چشم‌های خمار و سرکش او که دل را به جنگ می‌کشاند.

هوش مصنوعی: به عشق من بی‌توجهی کرد و از کنارم گذشت. ای نسیم، سریع برو و غم‌ها و ناکامی‌هایم را به او برسان.

هوش مصنوعی: مانند مور شده‌ام از ضعف و ناتوانی، کجاست آن نیرویی که به من کمک کند تا خود را در روزی شگفت‌انگیز ببینم، مثل مور که زیر پا رفته است؟

هوش مصنوعی: بدون او به اندازه‌ی یک تار موی زرد و نزار شده‌ام. مثل نامه‌ای می‌شوم که بر روی پر مرغی بسته‌ام و درون آن، خودم را گم کرده‌ام.

هوش مصنوعی: جوانی سرزنده و سرکش است و خوشی‌اش در سرش می‌چرخد، اما نمی‌داند چه‌طور این شادی می‌تواند در دل او جا بگیرد. توصیه‌های پیران و خردمندان برای او بی‌فایده است.

هوش مصنوعی: خط خوش او مانند نوری است که از ریحان می‌تابد. در کنار چشمه حیات، نمی‌توان تخم این ریحان را جز از دانه‌ای که خودش دارد به دست آورد.

هوش مصنوعی: چشم خودش پر از اشک است و به آن اشارتی دارد که حال خودش را بیان کند. جامی که به آن گفته می‌شود، به تصویر زیبا و دلپذیری از آن سلطان خوبان اشاره دارد که حالت او را نقل می‌کند.