شمارهٔ ۱۰۱۱

هوش مصنوعی: ای نسیم، اگر یاد دوستانی که از هم دورند را به او برسانی، از طرف من بی‌قرار، یادی از من و حسرت‌های من بکن.

هوش مصنوعی: اشک‌های من به خاطر قامت دلربای او جاری است. ای باغبان، ای کاش یک لحظه اجازه دهی که سرم را به پای این سرو آزاد بگذارم.

هوش مصنوعی: نگاه تند و دل سرد او کافی است تا مرا به قتل برساند، تا کی می‌خواهی به رقیبش اجازه بدهی که با تیغ تیز خود به من آسیب بزند؟

هوش مصنوعی: دل من از ظلم و ستم جدایی تو به فریاد آمده است، ای شاه زیبا. اگر می‌خواهی بر باری که بر دوش دل من هست فزونی بخشی، باید به او داد و کمک کنی.

هوش مصنوعی: ای آسمان، قصر شیرین را به زیبایی نآرای، جز به سنگی که رنگش را از خون فرهاد گرفته‌ای، هیچ چیزی ارزش ندارد.

هوش مصنوعی: اگر صبر در دل من مانند کوهی مقاوم باشد، یک جادو یا فریب می‌تواند به راحتی آن را همچون کاهی بر باد ببرد.

هوش مصنوعی: از فراموشی تو، دل کسی به تنگ آمده و به یاد تو نیاز دارد. ای کاش گاهی به یاد او بیفتی و با یادآوری‌ات به آرامش دلش یاری برسانی.