شمارهٔ ۶۶۰

هوش مصنوعی: هر شبی که به یاد زیبایی و روشنی ماه می‌افتم، از دل‌تنگی و غم، صدای فریاد و ناله‌ای را به پا می‌کنم.

هوش مصنوعی: اگر این روش دلپذیر باشد، من هم روزی مانند فرهاد بر خود می‌کوشم تا با بدخویی‌های موجود در جهانم مقابله کنم.

هوش مصنوعی: من که نمی‌توانم از ابتدای عشق و احساساتم چشم بردارم، چگونه می‌توانم در این زمان از چنگال صیاد (مشکلات و موانع) نجات پیدا کنم؟

هوش مصنوعی: من مانند گیاهی هستم که اگر در باغ بکارید، به همراه سروهای بلند و آزاد رشد می‌کنم و راهی به سوی آنها باز می‌کنم.

هوش مصنوعی: خانه‌ام پر از اندوه و بی‌خوشی است. افسوس که مانند شب، وقتی وارد آن می‌شوم، به گوشه‌ای از این غم‌خانه پناه می‌برم.

هوش مصنوعی: می‌خواهم به زیبایی‌ات به وضوح بپردازم و نکته‌ای را بیان کنم که باعث شادی و خوشحالی دل‌های ناراحت شود.

هوش مصنوعی: عشق شدیدم به تو باعث می‌شود که بی‌پروا و بی‌محابا بازی نکنم، زیرا اگر که این گونه ادامه دهی و از خودت مراقبت نکنی، عواطف و دردهای عمیق من می‌تواند به تو آسیب برساند.