شمارهٔ ۷۷۵

هوش مصنوعی: دل من به خاطر شکست و درد به جانم وابسته است و این جان که بهترین چیز است، با دیگران معاشرت می‌کند. من که از عشق و علاقه به شدت آسیب‌دیده‌ام، در حالی که محبوبم با دیگران در حال خوشگذرانی است.

هوش مصنوعی: من وقتی که به خودم نگاه می‌کنم و به زیبایی‌ها و ویژگی‌های خودم می‌بالیدم، حس می‌کنم که وقتی او را در حاله‌ای از شادی و همراه با دیگران می‌بینم، حسرت می‌خورم که چرا نمی‌توانم او را فقط برای خودم داشته باشم.

هوش مصنوعی: وقتی که نگاه او به من معطوف شود، چه شادی‌ای برایم به ارمغان می‌آورد! زیرا وقتی او را می‌بینم، چشمم به ظاهر و زیبایی او روشن می‌شود و در عین حال، محبت و لطفی که به دیگران دارد نیز برایم حس می‌شود.

هوش مصنوعی: ای مرگ، جان بی‌قرار مرا از من بگیر تا کی می‌توانم با دیگران آسوده زندگی کنم؟

هوش مصنوعی: روح انسان نباید در رفاقت با سنگدلان باشد و این جالب است که فردی بی‌احساس می‌تواند گاهی با ما باشد و گاهی با دیگران.

هوش مصنوعی: اگر تو با من بی‌محبت باشی، غصه‌ای ندارم، چرا که می‌بینم تو با دیگران مهربانی می‌کنی.

هوش مصنوعی: جان جامی به خاطر خیال محبوبش، همیشه در حال گفت‌وگو و تفکر است و به همین خاطر جایی برای صحبت کردن با دیگران ندارد.