شمارهٔ ۴۶۴

هوش مصنوعی: ما پیر شدیم، اما هنوز دل‌مان پر از آرزوهای جوانی است. بدن‌مان خسته شده، ولی هنوز روح‌مان به دنبال محبوب موردعلاقه‌اش است.

هوش مصنوعی: دندان‌های رسته و گشاد نشان‌دهنده‌ی ناکامی و حرمان است، اما من هنوز هم آرزو دارم که از لب‌های تنگ و بسته، کام شیرین طلب کنم.

هوش مصنوعی: به موهای من تبدیل شده‌اند و موهایم هم سفید شده است، ولی دلم هنوز از غم موهای سیاه قبلم در حال ناله و گریه است.

هوش مصنوعی: مژده‌ای که به مرده‌ای صدساله داده می‌شود، جانش را شاداب می‌کند، اما او هنوز لب به سخن نگشوده و نسبت به این مژده‌ها بی‌تفاوت است.

هوش مصنوعی: من از خاک تو هستم و نمی‌دانم چه زمانی می‌توانم به یاری تو بیایم؛ هنوز نتوانسته‌ام به گرد پای تو نزدیک شوم.

هوش مصنوعی: من اگرچه زبانم را بسته‌ام و مثل غنچه‌ای خموش هستم، اما افرادی که تند زبان‌اند مانند خاری تیز و آزاردهنده به من آسیب می‌زنند.

هوش مصنوعی: اگرچه دیگر جامی از شعر تو باقی نمانده، اما هنوز هم افرادی هستند که به زیبایی آن اهمیت می‌دهند و از آن لذت می‌برند.