شمارهٔ ۹۸۲

هوش مصنوعی: هر تار موی من اگر زبان داشت، از درد و غم عشق تو فریاد می‌زد و ناله سر می‌داد.

هوش مصنوعی: به یاد شب‌هایی خوشی می‌افتم که تو در کنارم بودی و من بر زمین در ور entrance تو می‌خوابیدم، نیازی به آسایش نداشتم.

هوش مصنوعی: اگر تو هم به اندازه من در دل عاشق و دل‌باخته بودی، شاید می‌توانستی به جملات بی‌معنای من عذر و بهانه‌ای بدهی.

هوش مصنوعی: اگر تو به زیبایی و ظرافتی که داری، از گل رخسار و غنچه دهان برخوردار بودی، در آن صورت می‌توانستم تشبیهی بین تو و سرو زیبا بیاورم.

هوش مصنوعی: اگر می‌توانستی جان خود را با قیمت مناسب به دست بیاوری، برای وصال دوست هر کسی که جانی داشت، عاشق وصال تو می‌شد.

هوش مصنوعی: من از بیماری خود راضی بودم، اگر تو به وضعیت ناتوانی من با یک نگاه توجهی می‌کردی.

هوش مصنوعی: زندگی کوتاه مدت باعث شد که نتوانم از غم‌های تو سیر شوم، ای کاش عمر جاودانی داشتی و می‌توانستم بیشتر خوشی تو را تجربه کنم.