شمارهٔ ۷۴۶

هوش مصنوعی: عشق تو باعث شده که دردهای زیادی به جانم برسد، غم تو زندگی‌ام را به هم ریخته و خواب و آسایشم را از من گرفته است.

هوش مصنوعی: ای پزشک، من دیگر نمی‌توانم دردهای بی‌پایان را تحمل کنم. لطفاً چاره‌ای بیندیش که هر لحظه احساس درد من بیشتر می‌شود.

هوش مصنوعی: من به خاطر عشق تو به خاک تبدیل شدم، پس به من توجه کن ای نازنین، پیش از آن روزی که بیایی و مرا در گرد و غبار پیدا نکنی.

هوش مصنوعی: به سوی تو همراه با اشک‌هایم آمده‌ام. ای گل خندان، دامن خود را از من دور نگه‌دار، چون من از این خاکستر و ناچیزی آب آورده‌ام.

هوش مصنوعی: اگر کسی را به جای تو بیابم، نمی‌توانم چون تو کسی را در تمام جهان پیدا کنم؛ بنابراین، همه‌چیز برای من گرد تو می‌چرخد.

هوش مصنوعی: ای باغبان، مرا به باغ نبر که بی او هرگز نروم، چرا که اگر او نباشد، گل‌های تازه هم به زودی پژمرده خواهند شد. حسرت واندوه من مانند سرمایی است که به زودی به این گل‌ها آسیب می‌زند.

هوش مصنوعی: این بیت اشاره دارد به اینکه جامی (محبوب یا عشق) هیچ رنگی از احساسات و آرزوهای درونی من ندارد. در ادامه، شاعر به حالت خود اشاره می‌کند و از خجالت وجود اشک‌های قرمز و رنگ زردش صحبت می‌کند. به طور کلی، احساسات و افسردگی او به وضوح از رنگ چهره‌اش و حالت چشمانش نمایان است.