شمارهٔ ۴۹۷

هوش مصنوعی: تا کی باید در گوشه‌ای از زندگی به نارضایتی و کم‌حوصلگی بپردازم؟ خوشا به حال کسی که با شجاعت و لذت به دنیای خوشی‌ها و لذت‌های زندگی می‌رود.

هوش مصنوعی: ما بر روی زمین تو که پر از رنج و درد است خوشحالیم و به یاد جمشید و تاج او و سلیمان و تختش می‌افتیم.

هوش مصنوعی: به گلی که از شاخ درخت می‌روید، نمی‌توان گفت که درخشان است، زیرا این تنها نشانه‌ای از حسد باغبان به توست که آتش محبتش را به درخت خودش منتقل کرده است.

هوش مصنوعی: ما در حال حمل بار شفاف و ارزشمند خود هستیم و در عین حال، زیبارویان با سنگ‌هایی که از دل‌های سخت و بی‌رحم خود به ما پرتاب می‌کنند، ما را هدف قرار داده‌اند.

هوش مصنوعی: به سادگی بگویید که لباس رسمی زاهد را به او بدهید تا در عشق رسوا شود و خود را با لباس‌های پاره و بی‌اعتنا نشان دهد.

هوش مصنوعی: به لبخند و زیبایی خود توجه کن که مانند کسی است که در حال ذکر و عبادت است، اما در عین حال جام شراب و لذت را نیز در دست دارد و زینت و جذابیت خود را به نمایش می‌گذارد.

هوش مصنوعی: به شهر عشق نرو، چون ما تجربه کرده‌ایم که در این مکان، شانس خود را امتحان کنیم.