شمارهٔ ۷۰۰

هوش مصنوعی: من چه کسی هستم که بتوانم به آن چهره زیبا نگاه کنم، کاش می‌شد که چشمانم را به پای آن معشوق بسپارم.

هوش مصنوعی: زمانی که تو سوار بر مرکبت از جایی می‌گذری، هر جا که نشانه‌ای از شوق تو ببینم، همان‌جا را می‌سنجم و می‌گذارم که دل به آنجا بندم.

هوش مصنوعی: بر روی اسبم زخم و آسیب نگذار، تا به خاطر خدا بتوانم سینه‌ام را بشکافم و آن را بر دل عاشق نهم.

هوش مصنوعی: به خودت آرامش بده ای آهوی وحشی که به من نزدیک شده‌ای، زیرا از غم تو دیوانه شده‌ام و می‌خواهم صورتم را در دشت نشان دهم.

هوش مصنوعی: صحبت کردن درباره زیبایی تو در برابر کسی که درک و فهم ندارد، چه سودی دارد؟ آیا می‌توان آینه‌ای را به چشمی نابینا نشان داد؟

هوش مصنوعی: وقتی شب‌ها خواب به سراغم می‌آید، از درد جدایی تو مانند کسی که روی خارها می‌خوابد، نمی‌توانم آرامی پیدا کنم و به جای بالش، سنگی زیر سر می‌گذارم.

هوش مصنوعی: من که امروز در بهشت با می و دلدار به سر می‌برم، چرا باید به وعده‌های فردا و چیزهایی که هنوز نیامده‌اند فکر کنم؟

هوش مصنوعی: وقت آن است که از شوق لبش جامی بگیرم و در میخانه، پیراهن و سجاده را کنار گذاشته و به خاطر شوق و سرمستی، ساغر پر از شراب را در دست بگیرم.