شمارهٔ ۷۶۴

هوش مصنوعی: ماه از راه آمد و بر افراز، اما این سر من که به خاک پای او افتاده، اگر کسی فکر کند که او نادرست و کج‌فکر است، اشتباه می‌کند.

هوش مصنوعی: تمامی زیبایی و دلربایی در اینجا وجود دارد، همه لطف و زیبایی نیز حضور دارد. این تنها به خاطر زیبایی یک دختر چهارده‌ساله نیست که مانند ماه چهارده‌ام است.

هوش مصنوعی: در هر نقطه‌ای که او می‌رود، گروهی از نیکان جمع شده‌اند. به او بگو که فرمانده‌اش کسی است که خودش از همه بهتر است و برتری دارد.

هوش مصنوعی: من نه در شب، که تاریک و پر درد است، بر روی بستری از سنگ و غم خوابیده‌ام. چشمانم پر از اشک است و جگرم از غم پُر درد و حزین شده است.

هوش مصنوعی: وقتی شبانه از درد جدایی رنج می‌برم، اگر روزم هم تاریک و سیاه شود، از آن دلبر شکایت نخواهم کرد؛ زیرا این وضعیت، نتیجه‌ی شومی است که به من رسیده است.

هوش مصنوعی: من و ویرانی که از درد فاصله‌های شبانه به یاد تو در دل جا گرفته‌ام، اکنون آرامگاه غم‌هایم شده است.

هوش مصنوعی: در مسیر تو سر جامی از بیدل افتاده است. لطفاً کمی زحمت بکش و این جام را از روی زمین بردار، زیرا این جام هیچ کم از خاکی که زیر پا است ندارد.