شمارهٔ ۴۶۵

هوش مصنوعی: تو رفتی و من هنوز در این خانه‌ام، اشک‌هایم مثل گل‌های خیس در کوی تو باقی مانده‌اند.

هوش مصنوعی: تو همچون برق با شتاب و انرژی به مسیر خود ادامه می‌دهی، اما من مانند ابری هستم که در حال گریه و ناله‌ام و هنوز در جستجوی توام.

هوش مصنوعی: وقتی که بند شتر پاره شد و او به راه افتاد، زندگی من هم متلاشی شد، اما هنوز دست از دوالی که تو را حمل می‌کند برنداشته‌ام.

هوش مصنوعی: دل من از درد جفا و بی‌مهری تو به شدت شکسته و دچار درد و حسرت است. با من دو رو نباش، چون من هنوز یک دل دارم و امیدوارم که این دل به عشق تو باقی بماند.

هوش مصنوعی: من مانند پرنده‌ای هستم که هنوز به خاطر عشق تو بی‌جان نشده‌ام، تو همچنان با شمشیر نا زده‌ات در پی منی و من هنوز زنده‌ام.

هوش مصنوعی: چشمانم که در خون غرق شده زیر خاک، فرسوده و خسته است، اما من همچنان در تماشای قاتل خود غوطه‌ورم.

هوش مصنوعی: چشم به گنبد آرامگاه خود دوخته‌ام، چرا که هنوز هم به شکل ابروی تو تمایل دارم.