شمارهٔ ۵۹۹

هوش مصنوعی: نه توان انتظار دارم که از خاک آنجا بلند شوم، نه می‌توانم در آنجا بنشینم و برای سگش ارزش قائل شوم.

هوش مصنوعی: به قدری به عشق و محبت آن خورشید عادت کرده‌ام که اگر حتی سایه‌ام را هم به من بدهد، از آن دوری می‌کنم.

هوش مصنوعی: می‌خواهم امروز خونم بریزد، تا فردا بتوانم بهانه‌ای بسازم و آن را در دامن او آویزان کنم.

هوش مصنوعی: روزی از پزشک عشق درباره درمان مشکل خود سؤالی کردم. او در پاسخ به من گفت که باید از فکر کردن به آینده و آرزوهای دنیوی خود دوری کنم.

هوش مصنوعی: نمی‌خواهم به جز او در این دنیا جایی داشته باشم. از این رو هر لحظه مانند نوح، با اشک‌های خود طوفانی به وجود می‌آورم.

هوش مصنوعی: وقتی فرهاد بر سینه خود کوهی از درد و غم را حمل می‌کند، پر واضح است که از شیرینی‌ها و لذت‌ها هیچ بهره‌ای نمی‌برد، چون این غنچه‌ای که نامش پرویز است، از او دور است.

هوش مصنوعی: ای افرادی که نیکوخواه هستید، نگوید که به خاطر فرد بدی باید باده‌ای از او بگیرم. به خدا قسم اگر از او باده بگیرم، نمی‌دانم با چه کسی باید معاشرت کنم.