شمارهٔ ۶۱۵

هوش مصنوعی: خوشا به حال کسی که در شب خواب می‌رود و من کنار او بیدار بمانم تا صبح، چراغی روشن کنم و چهره‌اش را ببینم.

هوش مصنوعی: من در کمان ابروی تو نشسته‌ام و چشمان تو را می‌نگرم، و از هر گوشه به تو نگاه می‌کنم و منتظرم تا فرصتی برای دیدن تو به دست آورم.

هوش مصنوعی: گاهی به یاد لب‌هایت خیال می‌کنم که از تو بوسه‌ای بگیرم و گاهی در تصور خط زیبایت، آن را مثل غالیه‌ها می‌آرایم.

هوش مصنوعی: اگر بخواهم به سمت تو بروم، شادی‌ام را از دست می‌دهم و تنها می‌توانم بر روی پاهای تو تکیه کنم؛ اما قدم به قدم به زمین نمی‌رسم.

هوش مصنوعی: با وزش نسیم بعد از سجود و نماز، صورتم را به خاک درگاه تو نمی‌گذارم؛ چرا که می‌ترسم که خاک درگاه تو، از جبین من دور شود و برود.

هوش مصنوعی: من می‌خواهم که جانم را به خاطر عشق تو بدهم. هر لحظه که به من آسیب می‌زنی و با خنجر حسادت به من ضربه می‌زنی، برایم مهم نیست.

هوش مصنوعی: غم مخور، زیرا جز محبت معشوقان چیزی در دین تو نیست؛ من از دو دنیا فقط به خاطر این عشق شاد هستم.