شمارهٔ ۶۹۸

هوش مصنوعی: اگر یک شب به محله‌ات بروم و بر سرم آوار شود، برایم اهمیتی ندارد، چرا که حتی اگر به بهشت بروم، باز هم نمی‌خواهم این حقیقت را فراموش کنم.

هوش مصنوعی: از پارچه‌های با ارزش و گرانبها هیچ یاد و خاطره‌ای نمی‌آورم، چون وقتی به یاد تو هستم، سرم را بر خاک می‌گذارم و تمام ثروت‌ها برایم بی‌معنا است.

هوش مصنوعی: من از حال و هوای زهد و پارسایی چیزی به دست نمی‌آورم، اما به جایش بهتر است که دارایی و امتیازهای خود را در آتش عشق و محبت بسوزانم.

هوش مصنوعی: چگونه می‌توانم به هدف نهایی خود برسم، وقتی که تلاش‌هایم بر طبق تقدیر و سرنوشتم نیست؟

هوش مصنوعی: از لوح ساده می‌توان نوشت که چرا فکر خوب و بد را در دل به تصویر می‌کشی.

هوش مصنوعی: از زمین زندگی‌ام، تنها همین بس که در کنار درختان بلند و کنار آب، دور از دغدغه‌ها، حس شادی و خوشی را تجربه کنم.

هوش مصنوعی: از دست رفتن سر رشته وفا، به معنای از بین رفتن و گسستن ارتباطی است که بر اساس وفاداری بنا شده بود. حالا احساس می‌شود که اگر وابستگی و احساس نزدیک به کسی وجود نداشته باشد، اعتماد و وفای واقعی نیز دیگر وجود نخواهد داشت. این احساس به نوعی به جدایی و بی‌توجهی اشاره دارد. در واقع، اشاره دارد که اگر کسی که به او وفادار بوده‌ایم، به ما بی‌اعتنایی کند، آن وفاداری نیز بی‌معنا می‌شود.