شمارهٔ ۶۲۰

هوش مصنوعی: من از جان خود به تو وفادارم، اما دست من از تو کوتاه است. حتی اگر صد بار هم بخواهم خود را به تو بفروشم، باز هم نمی‌توانم به تو نزدیک شوم و فرار می‌کنم.

هوش مصنوعی: گاهی تو را حریف می‌خوانم و گاهی خود را از او دور می‌کنم. به هر حال، به آن نام نیازی ندارم و نمی‌توانم این محبت را نادیده بگیرم.

هوش مصنوعی: دل من حتی یک لحظه هم نمی‌تواند صبر کند. بارها این را امتحان کرده‌ام، دیگر چه چیز را آزمایش کنم؟

هوش مصنوعی: از حسرت و غم عمیق دلم، دل آسمان مانند آینه‌ای زنگ زده شده است. اما حالا با شدت و اشتیاق خود، آن زنگار را با ناله و آهی که می‌کشم، پاک می‌کنم.

هوش مصنوعی: هر بار که برای کشتن من تیر بی‌رحمی را به کار می‌گیری، من برای حفظ زندگی‌ات دست به دعا برمی‌دارم.

هوش مصنوعی: با اینکه خوب نیستم و نمی‌خواهم با دیگران خود را نشان دهم، اما هر لحظه به نوعی خودم را در میان آن‌ها نمایان می‌کنم.

هوش مصنوعی: هر لحظه از خودت بگو که این جام تا چه زمانی پر است. من به خاطر عشق تو این شعر را می‌سرایم، ای محبوب.