شمارهٔ ۹۹۱

هوش مصنوعی: ای اشک من که به خاطر زیبایی‌ات شبیه شراب سرخ شده‌ای، شراب سرخ من دور از لب‌های تو با خون یکی شده است.

هوش مصنوعی: خطنوشته‌ات جاذبه‌ای دارد که باعث فریب عقل و اندیشه می‌شود. این خط زیبا و شاداب تو، در این جادوگری، بی‌همتاست.

هوش مصنوعی: در دل و چشمم تو را جای داده‌ام و دلم را مانند جواهر زیبایی آراسته‌ام. برای تو در درونم یک خانه ساخته‌ام و در بیرون نیز یک خانه برای تو دارم.

هوش مصنوعی: اگر عشق واقعی بین لیلی و مجنون وجود داشت، لیلی هم به اندازه مجنون به او علاقه‌مند بود و در نتیجه، مجنون دلیلی برای رنجش و گریه نمی‌یافت. گرچه مجنون از عشق لیلی زجر می‌کشید، اما اگر محبت متقابل بود، چنین درد و زجری به وجود نمی‌آمد.

هوش مصنوعی: مردم از اشک‌های من به جز در حالتی سخت و برای نجات، نمی‌گذرند. دیدن این حال من مانند مشاهده دو رود بزرگ است: دجله و جیحون.

هوش مصنوعی: مجنون برای لیلی نامه‌ای نوشت و اشک‌هایش را بر آن ریخت تا سفیدی کاغذ را به تصویر بکشاند. اگر روز قیامت نمی‌بود، هر دو داستان، یعنی نامه و اشک‌هایش، یکسان و یک مضمون داشتند.

هوش مصنوعی: کدام شاعر می‌تواند در دل زیبایی این سلطان با عظمت شعر بسراید، هرچند که او خود با لطافت خاصش بی‌نظیر است؟