شمارهٔ ۷۰۶

هوش مصنوعی: هر لحظه‌ای که می‌گذرد، به خاطر غم تو اشک می‌ریزم؛ چرا که از وصل تو جدا مانده‌ام و هر بار که به این موضوع فکر می‌کنم، بیشتر گریه می‌کنم.

هوش مصنوعی: هرچه بیشتر از تو دور می‌شوم، درد و رنج من بیشتر می‌شود. اگرچه نمی‌خواهم این درد را بزرگ‌تر کنم، اما واقعیت این است که افسوس و غم دوری تو در من افزایش می‌یابد.

هوش مصنوعی: نمی‌خواهم به سمت چمن نگاهی کنم، به خاطر سرسبزی و زیبایی سروی که با شور و شوق به آن می‌نگرم.

هوش مصنوعی: من نمی‌توانم به خاطر یادآوری آن لعل میگون، گاهی به سوی لبی که جام باده را می‌نوشد، بروم.

هوش مصنوعی: یاد لیلی هیچ وقت به ذهنم نمی‌آید؛ چون نمی‌خواهم به درد و رنج مجنون فکر کنم.

هوش مصنوعی: نه چیزی از درد و رنج باقی مانده و نه اشکی برای ریختن، نمی‌دانم در این حال، چرا اکنون باید نگاه کنم.

هوش مصنوعی: نمی‌خواهم ببینم که کسی به خاطر جامی غمگین و گریان شود، در حالی که من از دل و چشمانم برای آن عمیقاً ناراحتم.