شمارهٔ ۵۶۷

هوش مصنوعی: ای کسی که سخن شیرین تو را وصف می‌کنند، حتی گنگی هم به حرف‌های تو گوش می‌دهد و نمی‌تواند آن را بفهمد. حرف‌هایی که برای خردمندان نیز غیرممکن به نظر می‌رسد.

هوش مصنوعی: در حضور بزرگواران و دستگیران، نیازی به رعایت آداب خاص نیست. همه می‌دانند که نیاز ما چیست و نیازی به پرسش نیست.

هوش مصنوعی: اگر ما از تو در خواب و خیال خوشحالیم، چه جای تعجبی دارد. زیرا شادی و خوشی دنیا جز خواب و خیال چیزی نیست.

هوش مصنوعی: چشمی که بتواند زیبایی چهره محبوب را در آینه ببیند، تنها زمانی می‌تواند به درستی آن را درک کند که زیبایی واقعی و خالص را مشاهده کند، نه فقط نشانه‌ها و علائم زودگذر.

هوش مصنوعی: ما از ویژگی‌های زیبای تو سخن می‌گوییم و این سخن، نمایانگر لطفی است که داری. همچنین، کلام ما از زیبایی تو نشأت می‌گیرد و ای کاش که این زیبایی در گفتار ما نمایان شود.

هوش مصنوعی: زمانی که به توصیف زیبایی‌های تو پرداختم، از زبانم کلمات زیادی خارج شد که نشانه‌ای از زیبایی پنهان چهره‌ات بود.

هوش مصنوعی: آن چهره زیبا را فراموش نکن، با آه و ناله‌ای که داری، جامی از وصل گل را به دست آوردی، ای بلبل دیوانه، ادامه بده و شکایت کن.