شمارهٔ ۷۶۲

هوش مصنوعی: نمایش چهره‌ات را کنم که مانند سپیده‌دم زیباست، این آینه هویدا کننده جمال خداست.

هوش مصنوعی: به خاطر تو و برای نزدیک شدن به تو، خود را به شخصیت‌ها و افراد مختلفی شبیه کرده‌ام. اما هرگز نگفته‌ایم که چه کسی هستیم و از کجا آمده‌ایم.

هوش مصنوعی: من از شدت غم به سینه‌ام می‌زدم و هر کسی که این را می‌دید، می‌گفت که این شخص به خاطر عشق دلی سنگی و بی‌رحم شده است.

هوش مصنوعی: تو هرگز از لب خود کام مرا برآورده نکردی، ای بی وفا! در نظر اصول وفا، آیا چنین رفتاری درست است؟

هوش مصنوعی: زلف‌های تو دو دسته است و زیبایی‌اش به چهره‌ام افزوده، اما به من بگویید که چرا این نقاب از زلف‌های دوگانه را نمی‌گویی، در حالی که می‌دانی این کار می‌تواند مرا در دام مشکلات بیندازد.

هوش مصنوعی: تو بی‌توجه و بی‌اعتناء از کنار گدای خودت عبور می‌کنی، در حالی که سگ‌های درت به تو آشنا هستند.

هوش مصنوعی: رقیب به من طعنه می‌زد و از جام من انتقاد می‌کرد، اما من به او گفتم هیچ چیزی نگو، چون این جام همدم قدیمی ماست.