شمارهٔ ۶۶۵

هوش مصنوعی: هر لحظه از دلخستگی برای آن بدن لطیف می‌روم، گهگاهی به خاطر رنگ قبا یا بوی پیراهن آن.

هوش مصنوعی: وقتی که آن سرو زیبا از سرم سایه‌اش را برداشت، دیگر باری بر دوش ندارم و می‌روم تا به یاد او در زیر سایه‌ی درختان چمن بنشینم.

هوش مصنوعی: عشق شهید را تنها من عزاداری می‌کنم، چرا که کسی دیگر به غم من نمی‌پردازد؛ روزی که من از دنیا می‌روم.

هوش مصنوعی: اگر از پیراهن او یک رشته پیوند به کفن بیابم، پیراهن جانم را پاره می‌کنم و از خوشحالی کفن می‌میرم.

هوش مصنوعی: از غم و اندوه، قلب من به شدت زخمی و تکه تکه شده است. با لبانی شیرین و زیبا، اما به همراه درد و رنج، من به مانند سنگ‌تراشی هستم که با درد خود، می‌سازم و می‌کوبم.

هوش مصنوعی: ای دوست، تو در مهمانی شادی با دوستانم خوش بگذران و بگذار من در این محلی که پر از غم است، تنها بمانم و به سر برم.

هوش مصنوعی: دل من به خاطر آن معشوقه‌ی دلربا و کشنده‌اش هرگز آرام و قرار ندارد. همین که با چنین دل پرغصه‌ای زندگی می‌کنم، واقعاً شگفت‌آور است که به خاطر او، جانم را نیز به خطر می‌اندازم.